یک تحول مهم در پرونده سلاح گروه‌های مقاومت عراق رخ داده است؛ فشارهای آمریکا و تهدیدهای اسرائیل در کنار محاسبات امنیتی و سیاسی پس از انتخابات، باعث شده این گروه‌ها میان ادغام سلاح با دولت یا مخالفت با تحویل آن، به دو اردوگاه جداگانه تقسیم شوند.

آنچه محل تأمل است، رفتار جریانی است که همواره خود را  انقلابی‌تر و نزدیک‌تر به رهبری معرفی می‌کند، اما در بزنگاه‌های مهم، توصیه‌های علنی و شفاف را نادیده می‌گیرد و در عوض، به استنباط‌های شخصی از سخنان ناگفته متوسل می‌شود.اگر توصیه‌ها روشن بوده‌اند، چرا در عمل خلاف آن‌ها رفتار شده است؟