کلاس دوم دبستان بودم و نماینده. آوردن و بردن پرچم ایران که روی میز معلم می‌گذاشتند وظیفه من بود. آن روز بعد از زنگ پایان کلاس، غیر از پرچم، دوات پر از جوهر شیشه‌ای روی میز را هم با خودم به دفتر می‌بردم که پایم به معجرِ در گیر کرد.

راضیه تجار در نوشتاری برای این روزهای وطن نوشته است: می‌جنگیم، می‌میریم اما یک وجب از دامانت را به دست غیر نمی‌دهیم.

راضیه تجار در یادداشتی که آن را در زمان بمباران شهر نوشته، از احساسش درباره وطن گفت.