رکنا: پدیده‌ای به نام گلیکاسیون بافتی باعث می‌شود شکر به پروتئین‌های مغز بچسبد و مولکول‌های مضری (AGEs) بسازد که مستقیماً بافت مغز را تخریب می‌کنند.

تصورش کافی است تا مرز میان علم و خیال کمی بلرزد. یک جانور چیزی را یاد می‌گیرد، بعد جانور دیگری از بدن او تغذیه می‌کند. اگر تجربه فقط در مغز نمانده باشد چه؟ اگر بخشی از آن در مولکول‌ها، سلول‌ها یا بافت‌های بدن ردّی به جا گذاشته باشد، آیا ممکن است چیزی از آن تجربه به موجودی دیگر منتقل شود؟

تصورش کافی است تا مرز میان علم و خیال کمی بلرزد. یک جانور چیزی را یاد می‌گیرد، بعد جانور دیگری از بدن او تغذیه می‌کند. اگر تجربه فقط در مغز نمانده باشد چه؟ اگر بخشی از آن در مولکول‌ها، سلول‌ها یا بافت‌های بدن ردّی به جا گذاشته باشد، آیا ممکن است چیزی از آن تجربه به موجودی دیگر منتقل شود؟

تصورش کافی است تا مرز میان علم و خیال کمی بلرزد. یک جانور چیزی را یاد می‌گیرد، بعد جانور دیگری از بدن او تغذیه می‌کند. اگر تجربه فقط در مغز نمانده باشد چه؟ اگر بخشی از آن در مولکول‌ها، سلول‌ها یا بافت‌های بدن ردّی به جا گذاشته باشد، آیا ممکن است چیزی از آن تجربه به موجودی دیگر منتقل شود؟

تصورش کافی است تا مرز میان علم و خیال کمی بلرزد. یک جانور چیزی را یاد می‌گیرد، بعد جانور دیگری از بدن او تغذیه می‌کند. اگر تجربه فقط در مغز نمانده باشد چه؟ اگر بخشی از آن در مولکول‌ها، سلول‌ها یا بافت‌های بدن ردّی به جا گذاشته باشد، آیا ممکن است چیزی از آن تجربه به موجودی دیگر منتقل شود؟

شفقنا دانشمندان دانشگاه لوون بلژیک، مولکولی به نام TRPV4 را کشف کرده‌اند که مانند یک «دکمه توقف» در سیستم عصبی عمل می‌کند و به مغز می‌گوید خارش به اندازه کافی رفع شده است. در آزمایش روی موش‌هایی که این مولکول از سلول‌های حسی آنها حذف شده بود، حیوانات دفعات کمتری خود را خاراندند اما [ ]

دانشمندان با کشف نقش مولکول TRPV4 در مغز، سامانه‌ای عصبی را شناسایی کرده‌اند که به بدن فرمان توقف خاراندن می‌دهد و می‌تواند به درمان خارش مزمن کمک کند.