البته آنهایی هم که به مقصد رسیدهاند مسیر کوتاهی را طی نکردهاند. تپسی برای عبور از پذیرش تا درج نماد نزدیک به یک سال منتظر ماند. مایکت از زمان پذیرش تا درج نماد حدود ۱۷ ماه و تا عرضه اولیه نزدیک به ۲۰ ماه در راه بود؛ بیش از سه سال برای عبور از مسیری که قرار بود راه تامین مالی و خروج سرمایهگذاران را هموار کند. دیجیکالا نیز مدتهاست درگیر این مسیر است و به نظر میرسد اختلاف بر سر ارزشگذاری و توافق با سهامدار اصلی، مانع پیشرفت آن شده است. دیوار داستان دیگری دارد. موانع نهادی و مسائل مربوط به سهامداران، راه پذیرش آن را بستهاند و اکنون حتی این پرسش در میان است که آیا سهامدار دیوار پس از این همه انتظار، همچنان علاقهای به ورود به بورس دارد؟
بااینحال، پیشافتادن مایکت و بله از نامهای بزرگتر این پرسش را مطرح میکند که برای ورود به بورس چه چیزی مهمتر است: بزرگی کسبوکار و سهم آن از بازار یا ساختار سهامداری و توانایی عبور از موانع پذیرش؟
قرار نیست هر شرکت بزرگی صرفاً بهدلیل تعداد کاربران یا شهرتش وارد بورس شود. بازار سرمایه قواعدی برای شفافیت مالی و پاسخگویی دارد که همه باید از آن پیروی کنند. اما وقتی سرنوشت ورود یک شرکت به اختلافهای نهادی یا تصمیمهایی گره میخورد … …


دانلود از کافه بازار
































































































































































