از انتخاب علیرضا بیرانوند بینهایت خوشحال شدیم. در شرایطی که تیم ملی ما در جام جهانی به آنچه که وعدهاش را میدادند نرسید، و با گذشت بیش از نیم قرن از آخرین افتخار ملی و بیش از سه دهه از آخرین افتخار باشگاهی -در سطح بینالمللی- همین که یک ایرانی پس از ۲۲ سال دوباره توپ طلا را به کشورمان آورد، بسیار جای خوشحالی غرور و افتخار دارد.
اما بعد از اعلام این خبر و همزمان با آن شادی و غرور و افتخار، ناخودآگاه بار دیگر سوالات قدیمی و حسرتها نیز تکرار شد. سوالاتی که از بعد از سال ۲۰۰۴ همواره روی انتخابات کنفدراسیون قاره سایه انداخته و آنقدر قانونی که گذاشتند، اشتباه بود که خود مسئولان در سال ۲۰۱۲ اقدام به اصلاح آن کردند!
در تاریخ ثبت شده که بعد از دو توپ طلای متوالی برای مهدوی کیا و کریمی، کنفدراسیون قاره با قانونی من درآوردی و عجیب، بهترینها را از دریافت این جایزه محروم کرد! کیست که نداند بالاترین سطح فوتبال دنیا در اروپاست و لژیونر شدن و بازی در قاره سبز برای هر بازیکن از هر کشور و قاره، افتخاری بزرگ محسوب میشود اما AFC با دست خود، ستارههایش را از این افتخار و خودش را از این تبلیغ و تریبون، محروم کرد!
قانونی که از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ لژیونرهای شاغل در اروپا را از حضور در این انتخابات محروم میکرد، آنقدر غلط بود که از ۲۰۱۲ با یک قانون غلط دیگر جایگزین شد! این بار ای اف سی با دست خود، جایزهاش را کمرنگ کرد چرا که به شکلی عجیب جایزهای برای بازیکنان شاغل در اروپا -کنار بازیکنان شاغل در خود قاره کهن- خلق کرد! یعنی بهترین بازیکن قاره، واقعا بهترین قاره نیست!
و از ۲۰۱۲ به بعد نیز باز با وجود داشتن دو جایزه، باز شایستهها به حق خود نرسیدند! از جواد نکونام و مسعود شجاعی تا مهدی طارمی و سردار آزمون ما در کنار فوق ستارههای ژاپنی و کرهای -از پارک جی سونگ که در … …


دانلود از کافه بازار
































































































































































