ترورهای اخیر از این منظر حادثهای قابل تأمل هستند. هدف چنین حملاتی را نمیتوان صرفاً در حذف یک فرد خلاصه کرد. وقتی خشونت مسلحانه در یک منطقه قومی و مذهبی، فردی از همان جامعه را هدف قرار میدهد، هر روایتسازی پیرامون حادثه میتواند آثار اجتماعی آن را بسیار فراتر از خود عملیات ببرد. زیرا تروریسم زمانی خطرناکتر میشود که بتواند برای عملیات خود «زمینه اجتماعی» تولید کند. این همان نقطهای است که باید درباره آن هوشیار بود.
ایران کشوری متکثر است؛ کرد، بلوچ، عرب، ترک، لر، ترکمن، فارس و دیگر گروههای قومی و مذهبی، بخشهای درهمتنیدهای از هویت ملی ایران هستند. همین تنوع، اگر در چارچوب اعتماد متقابل و احساس تعلق مشترک قرار گیرد، یک سرمایه بزرگ ملی است. اما در شرایط بحران، همین تنوع میتواند هدف عملیات روانی قرار گیرد. هدف این عملیات الزاماً ایجاد یک مناقشه واقعی میان مردم نیست؛ گاهی کافی است چنین تصویری ساخته شود که «امنیت» در برابر «هویت»، «مرکز» در برابر «پیرامون»، یا «یک قوم و مذهب» در برابر «قوم و مذهب دیگر» قرار گرفته است. از همین نقطه، حادثه امنیتی میتواند به مسئلهای اجتماعی تبدیل شود. …
