اصلاح یارانه گازوئیل و حمایت از کشاورزی حفاظتی، کاشت مستقیم و مدیریت بقایای گیاهی میتواند مصرف سوخت و هزینه تولید را کاهش دهد و به حفظ خاک کمک کند.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
افزایش هزینه سوخت در کشاورزی، همواره یکی از دغدغههای مهم کشاورزان و سیاستگذاران بوده است. در نظامهای کشاورزی متکی بر ماشینهای سنگین، مصرف گازوئیل سهم قابلتوجهی از هزینههای تولید را به خود اختصاص میدهد. به همین دلیل، دولتها در بسیاری از کشورها برای حمایت از کشاورزان، یارانههایی را به مصرف سوخت اختصاص میدهند. اما آیا هر نوع حمایت مالی از مصرف سوخت در کشاورزی، به نفع کشاورز، خاک و محیطزیست است؟ این پرسش محور بحثی است که در مقالهای با عنوان «دلارهایی برای گازوئیل؛ معمای یارانه خاکورزی» در نشریه تخصصی «No-Till Farmer» مطرح شده است. نویسنده مقاله به تناقضی در سیاستهای حمایتی کشاورزی اشاره میکند؛ دولتها از یک سو برای کاهش هزینههای تولید به مصرف سوخت یارانه میدهند و از سوی دیگر، بخشی از همین سوخت برای انجام عملیات مکانیکی غیرضروری و گاه مخرب خاک مصرف میشود.
در شرایطی که قیمت گازوئیل افزایش پیدا میکند، حمایت مالی دولت از کشاورزان در نگاه نخست اقدامی منطقی به نظر میرسد. کشاورزان برای برداشت محصولات، حملونقل و انجام عملیات مزرعه به سوخت نیاز دارند و افزایش قیمت انرژی میتواند سودآوری فعالیتهای کشاورزی را کاهش دهد. بااینحال، باید میان مصرف ضروری سوخت و مصرف ناشی از عملیات غیرضروری تفاوت قائل شد.
برای مثال، کشاورزی که با تغییر روش مدیریت مزرعه و استفاده از روش طبیعتمحور کشاورزی حفاظتی، چندین نوبت خاکورزی را حذف میکند، به سوخت، تردد ماشینآلات و زمان کمتری نیاز دارد و هزینه استهلاک تجهیزات نیز برای او کاهش مییابد. در این شرایط، چگونه میتوان با اصلاح نظام تولید، نیاز به مصرف سوخت را کاهش داد؟ آیا منطقی است برای انجام چندین نوبت عملیات خاکورزی تهیه زمین، شامل شخم و دیسک، که ممکن است به ساختمان خاک آسیب برساند، یارانه پرداخت کنیم، درحالیکه امکان تولید محصول با عملیات مکانیکی کمتر و حفاظت بهتر از خاک وجود دارد؟ خاکورزی مکرر؛ هزینهای فراتر از گازوئیل …