از اصرار استاد برای مصاحبه تا نگه داشتن خبرنگاران پشت درهای بسته

به گزارش خبرنگار سرویس اجتماعی تابناک، در چهار روز گذشته، بیش از ۲۰ بار از سوی اطرافیان یک استاد با خبرنگار تابناک تماس گرفته شد تا زمینه گفت‌وگو با او فراهم شود. محور درخواست هم روشن بود: استاد می‌خواست درباره کلینیکی که به گفته او، در بهبود وضعیت بیماری پارکینسونش نقش داشته است، صحبت کند. هرچند غیر از خبر سکته استاد، هیچ خبر دیگری درباره ابتلای ایشان به این بیماری در رسانه‌ها منتشر نشده است.   پس از این پیگیری‌ها، دو بار نیز شخص استاد تلفنی با خبرنگار تابناک صحبت کرد و در آخرین مکالمه قرار شد حدود ۱۴ ساعت بعد، مصاحبه در منزل او انجام شود. خبرنگار تابناک با توجه به اعتباری که برای استاد قائل بود و نیز برای بررسی ابعاد موضوع، برای ساعت ۱۰ و نیم روز شنبه، یعنی همین امروز، قرار مصاحبه تصویری را گذاشت. خبرنگار با آمادگی کامل و در ساعت مقرر به محل رسید؛ اما نه کسی در را باز کرد و نه تماس با استاد پاسخی گرفت.   سرانجام، یکی از هماهنگ‌کنندگان قرار که خود را از عوامل مدیریت تولید آثار استاد معرفی می‌کرد و تماس‌های اصلی برای اعلام آمادگی استاد برای مصاحبه از سوی وی انجام شده بود، در پیامکی اطلاع داد که استاد شب قبل با رسانه دیگری گفت‌وگو کرده و قرار است آن مصاحبه روز بعد منتشر شود؛ بنابراین تابناک می‌تواند همان گفت‌وگو را دنبال کند! این در حالی است که عکاس و خبرنگار تابناک درست دم در محل گفت‌وگو در انتظارند.   طرح سؤال و این دغدغه در چنین سطحی واقعاً ناگوار است. چگونه ممکن است رسانه‌ای در چند روز، بارها برای انجام مصاحبه‌ای دعوت شود، قرار با خود شخص نهایی شود و همه شرایط فراهم شود، اما پس از تعیین وقت و حضور خبرنگار، بدون اطلاع قبلی و حتی یک تماس برای لغو قرار، چنین پیامی ارسال شود؟   انتخاب رسانه دیگر، حق هر فردی است؛ اما بی‌اعتنایی به رسانه دیگر و به قرار قطعی با خبرنگار، آن هم پس از اصرارهای مکرر برای انجام گفت‌وگو، رفتاری نیست که بتوان به‌سادگی از کنار آن گذشت. در این بین، ذهن آدمی احتمالاً ده‌ها فرضیه را برای این داستان طراحی خواهد کرد که عجیب هم نیست.   یک احتمال مهم، بررسی عملکرد تابناک درباره پرونده‌های مشابه پیشین است که نشان داده … …