کافه سلطان؛ ‌کافه‌ای که قهوه‌اش سرد شد!

هفت صبح|  «کافه سلطان» شبیه همان رستوران‌های قدیمی کنار جاده است که تابلوی رنگ‌ورو رفته‌شان هنوز آدم را وسوسه می‌کند چند دقیقه‌ای توقف کند، شاید غذای فوق‌العاده‌ای نداشته باشند، شاید میز و صندلی‌هایشان سال‌هاست عوض نشده باشد، ولی چیزی در فضای آنها هست که آدم را به ماندن ترغیب می‌کند، فیلم مصطفی رزاق‌کریمی نیز چنین شروعی دارد؛ گرم، آشنا و امیدوارکننده.

تماشاگر وارد زندگی خانواده‌ای می‌شود که کسب‌وکارشان رونق گذشته را ندارد و هرکدام نسخه متفاوتی برای نجات آن می‌پیچند. مشکل اینجاست که فیلم پس از پذیرایی اولیه، کم‌کم حوصله مهمانش را سر می‌برد، قصه‌ای که می‌توانست از دل یک اختلاف خانوادگی به تصویری ملموس از جامعه امروز برسد، گرفتار توضیح دادن، احساسات‌سازی و شخصیت‌هایی می‌شود که حرف می‌زنند، بی‌آنکه گفت‌وگوی موثری میانشان شکل بگیرد.

   یک کافه، چند نسل و حساب‌هایی که صاف نمی‌شوند

رزاق‌کریمی که سابقه طولانی‌اش در مستندسازی، به‌ویژه با «بانو قدس ایران» شناخته می‌شود، پس از سال‌ها دوباره سراغ سینمای داستانی رفته است. «کافه سلطان» دومین فیلم بلند داستانی او پس از «حس پنهان» است و این بار جنگ دوازده‌روزه را به پس‌زمینه یک ملودرام خانوادگی آورده است.کافه‌ای قدیمی در حاشیه جاده، پدر و مادری خسته و پسری که می‌خواهد سهمش را از زندگی بردارد و برود، مصالح اولیه داستان هستند. یونس و نامزدش رویای خانه و آینده‌ای مستقل دارند، درحالی‌که مهتاب، مادر خانواده، حاضر نیست به‌آسانی از مکانی دل بکند که سال‌ها برای حفظ آن زحمت کشیده است.

 

اینجا فیلم به نقطه جذابی می‌رسد، اختلاف بر سر فروش کافه، دعوای ساده آدم‌های خوب و بد نیست، جوان‌ترها حق دارند زندگی تازه‌ای بخواهند و مادر نیز دلایل قابل‌فهمی برای مقاومت دارد. رزاق‌کریمی در معرفی این کشمکش موفق عمل می‌کند، فضای فرسوده کافه، سکوت جاده و خستگی آدم‌ها به داستان هویت می‌بخشند. آغاز جنگ 12 روزه، معادلات را تغییر می‌دهد، جاده دوباره شلوغ می‌شود و کافه‌ای که دیگر مشتری چندانی نداشت، برای مسافران به پناهگاهی موقت تبدیل می‌شود. ایده هوشمندانه‌ای است؛ جایی که روزگار فراموشش کرده، ناگهان کارکرد تازه‌ای پیدا می‌کند، حیف که فیلم نمی‌تواند تمام ظرفیت نمایشی این موقعیت را به کار بگیرد.

     آدم‌ها حرف می‌زنند، قصه جلو نمی‌رود

گرفتاری … …