تهران و خواهران غریبه‌اش؛‌ چرا پیوند شهرها به همکاری نمی‌رسد؟

یک استاد دانشگاه توضیح می‌دهد که چه موانعی بر سر راه دیپلماسی شهری است و چرا پیوندهای خواهرخواندگی به نتیجه نمی‌رسد؟ اکوایران: پاریس، پکن، بغداد، دوشنبه و کاراکاس چه نسبتی با تهران دارند؟ همه این شهرها خواهرخوانده پایتخت ایران هستند. شهرهایی که قرار بوده از طریق پیمان خواهرخواندگی با یکدیگر همکاری کنند، تجربه‌هایشان را به اشتراک بگذارند و حتی در پروژه‌های اقتصادی و عمرانی سرمایه‌گذاری مشترک داشته باشند. اما این پیوندها در عمل چه دستاوردی برای تهران داشته‌اند؟ بررسی‌های مرکز مطالعات شهرداری تهران نشان می‌دهد که دستاوردهای پیمان‌های خواهرخواندگی پایتخت محدود بوده و بسیاری از آنها به دلیل نداشتن اهداف مشخص و برنامه اجرایی در حد اسناد نمادین باقی مانده‌اند. مسئله‌ای که فقط مختص تهران هم نیست و پژوهش دیگری درباره شیراز نشان می‌دهد که این شهر هم نتوانسته جایگاه مناسبی در دیپلماسی شهری پیدا کند. اما چرا شهرهای ایران نتوانسته‌اند از ظرفیت روابط بین‌المللی خود استفاده کنند؟ محمدحسین بوچانی، دکترای برنامه‌ریزی شهری، استاد دانشگاه و رئیس اسبق مرکز مطالعات شهرداری تهران، در گفت‌وگو با اکوایران یکی از مهم‌ترین موانع را روابط سیاسی ایران با دیگر کشورها می‌داند. بااین‌حال بوچانی معتقد است که مشکل فقط به روابط سیاسی محدود نمی‌شود. از نظر او هنوز در سطح دولت و نهادهایی مانند وزارت کشور و وزارت امور خارجه باور جدی به ظرفیت دیپلماسی شهری شکل نگرفته است.

محمدحسین بوچانی، دکترای برنامه‌ریزی شهری، استاد دانشگاه و رئیس اسبق مرکز مطالعات شهرداری تهران، در گفت‌وگو با اکوایران درباره روابط میان شهرها و مدیریت محلی می‌گوید: در وهله اول و در چارچوب قانون اساسی، همه روابط و ارتباطات با شهرها، مناطق و دولت‌های ملی و محلی تعریف می‌شود. برای مثال اگر قرار باشد اتوبوس یا کالایی از کشوری وارد شود یا تجهیزاتی برای آتش‌نشانی خریداری شود یا حتی خدماتی به خارج از کشور ارائه شود، همه این موارد در قالب پروتکل‌های دولت تعریف می‌شوند. یعنی این ارتباطات از طریق دولت ملی شکل می‌گیرند. …