کدام اقتصاددانان باید پیش از مرگ جایزه نوبل می‌گرفتند؟ | آنها نوبل نگرفتند اما مسیر علم اقتصاد را تغییر دادند

یکی از همکارانم کتاب «خاطرات اقتصاددانی مقررات‌زدوده» اثر جرج استیگلر را به من امانت داد و خواندن این کتاب مرا به فکر اقتصاددانانی انداخت که می‌توانستند جایزه نوبل بگیرند، باید آن را می‌گرفتند، اما هرگز آن را به دست نیاوردند.

این مطلب کسانی را که پیش از سال ۱۹۶۹ درگذشتند کنار می‌گذارد؛ یعنی سالی که نخستین نوبل اقتصاد به رگنار فریش و یان تینبرگن «به پاس توسعه و کاربست مدل‌های پویا در تحلیل فرایندهای اقتصادی» اعطا شد. این شرط نام‌های سرشناس بسیاری را رد می‌کند که اگر نوبل اقتصاد هم مثل سایر حوزه‌ها در سال ۱۹۰۱ پایه‌گذاری شده بود، بخت بردنش را داشتند، افرادی چون یوزف شومپیتر (1950ـ1883)، کارل منگر (1921ـ1840) و اویگن فون بوم‌ـ‌باورک (1914ـ1851). همچنین اقتصاددانان شایسته‌ای را که هنوز در قید حیات هستند نیز کنار می‌گذارد (برای نمونه: آرنولد هاربرگر، توماس سول، اسرائیل کرزنر، دیردره مک‌کلاسکی، جوئل موکیر و کلودیا گلدین). خبر مرتبط برندگان احتمالی نوبل اقتصاد 2026 بر مبنای یک مدل آماری؛ از سنفورد گروسمن تا رابرت بارو و سوزان اتی ۱. لودویگ فون میزس (1973 - 1881)

میزس چهار کتاب واقعاً درخشان نگاشت: نظریه پول و اعتبار (1912)، سوسیالیسم: تحلیلی اقتصادی و جامعه‌شناختی (1922)، کنش انسانی (1949) و نظریه و تاریخ (1957). مهم‌ترین دستاورد او به باور من، تبیین چرایی «ناممکن بودن» سوسیالیسم به‌عنوان نظامی اقتصادی بود. حتی کتاب‌های کوتاه‌تر او که امروزه در نسخه‌های آنلاین و رایگان از سوی مؤسسه لیبرتی فاند و مؤسسه‌ای که نام خود او را یدک می‌کشد منتشر می‌شوند، خواندنی و فوق‌العاده‌اند. …