ذخیره سوخت در سایه فشار معیشتی

 با سازوکاری که دولت برای محدود‌سازی و سهمیه‌بندی بنزین دنبال می‌کند، سهمیه بنزین بسیاری از خانوارها حتی برای رفت‌وآمدهای روزانه و رساندن فرزندانشان به مدرسه نیز کافی نیست. در چنین شرایطی، صحبت از ذخیره سوخت برای سفر چه معنایی دارد؟ آیا قرار است در آینده دوباره قیمت بنزین افزایش یابد؟ اگر چنین باشد، فشار بیشتری بر معیشت خانوارها وارد خواهد شد و تامین هزینه‌های زندگی بیش از پیش برای اقشار کم‌درآمد دشوار می‌شود. پرسش اساسی اینجاست که مردم همواره ضرورت قناعت و صرفه‌جویی را درک کرده‌اند، اما چرا بار محدودیت‌ها تقریبا همیشه بر دوش آنها قرار می‌گیرد؟ چرا برخی مسوولان برای سفرهای خود از خودروهای لوکس و حتی هواپیماهای اختصاصی، آن هم برای مسیرهای کوتاه و معمولی، استفاده می‌کنند، اما هنگامی که نوبت به مردم می‌رسد، توصیه به کاهش مصرف و ذخیره سوخت مطرح می‌شود؟ مردم باید با خودروهای داخلی که کیفیت، ایمنی و هزینه‌های تعمیر و نگهداری آنها همواره محل انتقاد است، تردد کنند و همزمان محدودیت‌های سوختی را نیز بپذیرند؛ درحالی‌که این پرسش همچنان مطرح است که چرا برخی مسوولان از چنین محدودیت‌هایی مستثنی هستند؟ رطب‌خورده منع رطب ‎کی ‎کند؟

اگر صرفه‌جویی ضرورت دارد، باید از خود دولت آغاز شود. نمی‌توان از مردم انتظار تحمل محدودیت و ریاضت اقتصادی داشت، اما در برخی سازمان‌ها همچنان با اموال مازاد دولتی، ضعف در مولدسازی دارایی‌ها و استفاده روزمره از خودروهای لوکس، حتی برای مسیرهای کوتاه، مواجه بود. همچنین سفرهای خارجی پرهزینه و کم‌اثر و تشریفات سازمانی برخی مدیران ارشد کشوری و استانی، آن هم از محل منابع عمومی و بیت‌المال، با شرایط معیشتی بخش بزرگی از جامعه همخوانی ندارد. شخصا نیز به‌دلیل همین ملاحظات، … …