نامه حزب اتحاد ملت به رئیس جمهور : نمی‌توان از جامعه انتظار پرهیز از خشونت داشت، اما نسبت به رویه‌ها و گفتارهایی که خشم، تحقیر و احساس بی‌عدالتی را بازتولید می‌کنند، بی‌تفاوت ماند

جناب آقای دکتر مسعود پزشکیان

رئیس محترم شورای عالی امنیت ملی

موضوع: ضرورت مقابله‌ی فوری با زمینه‌های گسترش خشونت در جامعه

با سلام و احترام

ایران امروز در شرایطی دشوار و خطیر به سر می‌برد. وضعیت جنگی، تورم فزاینده، بیکاری گسترده، تنگناهای معیشتی و چشم‌انداز مبهم آینده، در کنار تبعیض‌های ساختاری و احساس نابرابری و بی‌عدالتی، زمینه‌های گسترش خشم، ناامیدی و سرخوردگی را در جامعه افزایش داده است. در چنین شرایطی، مسئولیت حاکمیت در مراقبت از انسجام ملی، ترمیم اعتماد عمومی و جلوگیری از گسترش خشونت، سنگین‌تر از هر زمان دیگر است.

در چنین وضعیت شکننده‌ای که مسئولان و رسانه‌های حکومتی باید به‌شدت مراقب کلام و رفتار خویش باشند و حساسیت خود را نسبت به پیامدهای اجتماعی کنش‌هایشان افزایش دهند، شوربختانه به نظر می‌رسد شرایط جنگی که اقتضای آن درک شرایط روانی جامعه و همزادپنداری حکومت با رنج‌های آشکار و نهان مردم است، به توجیهی برای غفلت از برخی زمینه‌های خشونت‌پروری و تعمیق شکاف‌های اجتماعی و نادیده گرفتن رنج‌ها و مطالبات جامعه تبدیل شده است.

قوه‌ی قضائیه به‌جای تلاش برای ترمیم زخم‌های وارد شده به جامعه در وقایع تلخ دی ماه سال گذشته، با تداوم اعدام‌ها، به‌ویژه اعدام‌های مرتبط با پرونده‌های سیاسی، بر احساس ناامنی، خشم و بی‌اعتمادی عمومی می‌افزاید. به موضوع اعدام‌ها باید صدور برخی احکام مصادره اموال منتقدان و معترضان را نیز افزود. بی‌توجهی به بدیهی‌ترین حقوق انسان‌ها یعنی حق مالکیت به بهانه‌های سیاسی و حتی فرضاً امنیتی معنای بسیار نامناسبی برای نظام دارد. حق‌الناس یکی از پرتکرارترین و انعطاف‌ناپذیرترین احکام شرع مبین است که خداوند نادیده گرفتن و گذر از آن را برای خود نیز ممنوع کرده است. آیا جان، مال و آبروی انسان‌ها حق‌الناس نیست؟ نظامی که داعیه‌ی دفاع از دین حنیف را دارد، چگونه می‌تواند چنین حق روشنی را به‌سادگی زیر پا بگذارد؟ آیا جنابعالی از شنیدن اخبار این نوع ستم‌ها نگران و خشمگین نمی‌شوید؟ ظلم موریانه‌ای است که پایه‌های قدرت را از درون تهی می‌کند، آیا سکوت در برابر ستم مصداق بر سر شاخ نشستن و بن بریدن نیست؟ …