از نظر گیاه شناسی، لوبیا سبز به خانواده حبوبات تعلق دارد، اما از نظر تغذیه ای نباید آن را با نخود، عدس یا لوبیای خشک یکسان در نظر گرفت. لوبیاهای خشک و حبوباتی مانند عدس و نخود منابع متراکم تری از پروتئین و فیبر هستند، در حالی که لوبیا سبز در پایگاه USDA در گروه سبزیجات طبقه بندی می شود و بیشتر باید به عنوان بخشی از سهم سبزیجات وعده دیده شود.
لوبیا سبز می تواند فیبر و مجموعه ای از ریز مغذی ها و ترکیبات گیاهی را وارد غذا کند، اما مقدار پروتئین آن محدود است و نمی توان آن را منبع اصلی پروتئین لوبیا پلو دانست بنابراین یکی از اصلاحات مهم در نگاه تغذیه ای به این غذا همین است: نقطه قوت لوبیا سبز بیشتر در اضافه کردن سبزی، فیبر و تنوع گیاهی به وعده است، نه تامین مقدار قابل توجهی پروتئین. فیبر و محور روده و مغز؛ واقعیت کجاست؟
فیبر برای سلامت دستگاه گوارش اهمیت دارد و رژیم غذایی یکی از عواملی است که می تواند بر میکروبیوتای روده اثر بگذارد. پژوهش های مربوط به محور میکروبیوتا، روده و مغز نشان داده اند که ارتباط میان روده و سیستم عصبی از مسیرهای متعددی مانند سیستم ایمنی، عصب واگ، متابولیسم تریپتوفان و متابولیت های تولید شده توسط میکروب های روده انجام می شود اما این حوزه بسیار پیچیده تر از این است که بگوییم خوردن لوبیا سبز یا افزایش فیبر یک وعده مستقیما خلق یا حافظه را بهتر می کند.
بخش مهمی از پژوهش های این حوزه هنوز در سطح مکانیسم ها، مطالعات حیوانی یا ارتباط های مشاهده ای است. بنابراین درباره لوبیا سبز می توان گفت بخشی از یک رژیم حاوی سبزیجات و فیبر است، اما غذای تقویت کننده مغز نیست. …
