بسمهتعالی
کیفیت آموزش پزشکی، صرفاً موضوعی آموزشی یا صنفی نیست؛ بلکه مستقیماً با سلامت عمومی، امنیت جانی مردم و آینده نظام سلامت کشور پیوند خورده است. تصمیمگیری درباره تربیت پزشک، تصمیمگیری درباره سرمایه انسانیای است که آثار آن تا دههها بر کیفیت خدمات درمانی کشور سایه خواهد انداخت. ازاینرو، هرگونه سیاستگذاری در این حوزه باید بر پایه ارزیابی دقیق نیازهای واقعی کشور و متناسب با ظرفیتهای آموزشی و درمانی موجود صورت گیرد؛ در این خصوص عنایت ویژه به محورهای ذیل الزامی است:
۱. فاصله اهداف کمی با ظرفیت واقعی دانشگاهها
در سال ۱۴۰۰، شورای عالی انقلاب فرهنگی با تصویب مادهواحده افزایش ظرفیت پذیرش دانشجوی پزشکی، اهدافی کمی را در این زمینه تعیین کرد. همچنین در قانون برنامه هفتم پیشرفت، دستیابی به نسبت ۲۰ تا ۲۳ پزشک به ازای هر دههزار نفر جمعیت مورد توجه قرار گرفته است. بااینحال، تحقق اهداف کمی نباید موجب غفلت از الزامات کیفی تربیت پزشک شود؛ چراکه افزایش تعداد پذیرفتهشدگان، بدون توسعه متناسب زیرساختهای آموزشی و درمانی، لزوماً به افزایش ظرفیت واقعی نظام سلامت منجر نخواهد شد.
امروز دانشگاههای علوم پزشکی با محدودیت جدی در فضای آموزشی، کلاسهای درس، آزمایشگاهها، امکانات بالینی، تعداد اعضای هیئت علمی و ظرفیت بیمارستانهای آموزشی مواجهاند. فاصله میان ظرفیت پذیرش دانشجو و استانداردهای لازم برای آموزش مؤثر، مسئلهای نیست که بتوان با افزایش آمار پذیرش از کنار آن عبور کرد. پیامد چنین وضعیتی، چیزی جز تراکم آموزشی، کاهش فرصت یادگیری بالینی و تضعیف مهارتهای حرفهای دانشآموختگان نخواهد بود.
۲. صدای بدنه دانشجویی؛ از کلاس درس تا بالین بیمار …


دانلود از کافه بازار











































































































































![[سیدعلی دوستی موسوی] این مصوبه نگرانکننده را شفاف کنید](/news/u/2026-11-16/ettelaat-zyd1i.jpg)
![[محمدرضا نادری گیسور] جنگ بهانه نشود](/news/u/2026-11-16/ettelaat-m6wrd.jpg)



















