پیرمردی با عصا در خط مقدم؛ روایت زندگی شهید محراب کرمانشاه

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: تاریخ تحولات معاصر ایران و حیات جریان‌های دینی، آکنده از چهره‌هایی است که سلوک حوزوی را با پویایی اجتماعی و پیوندهای عمیق مردمی پیوند زدند. آیت‌الله میرزا عطاءالله اشرفی اصفهانی در زمره همین عالمان سنت‌گرا و در عین حال کنش‌گر بود. او در سال ۱۲۸۱ خورشیدی در خمینی‌شهر (سده) اصفهان و در خاندانی با سابقه دیرین فقاهت دیده به جهان گشود. پدرش حجت‌الاسلام میرزا اسدالله از روحانیان وارسته منطقه به شمار می‌رفت و مادرش نیز از سادات جلیل‌القدر خاندان مؤیدی اصفهان بود؛ نسبتی خانوادگی که ریشه‌های معرفت و پایبندی مذهبی را از همان اوان کودکی در نهاد وی بارور ساخت.

عطاالله اشرفی اصفهانی پس از سپری کردن دوران آموزش مکتب‌خانه‌ای و آموختن پایه‌های زبان و ادبیات عرب در زادگاه خویش، در دوازده‌سالگی عازم مدرسه علمیه نوریه اصفهان شد. اصفهان در آن عصر یکی از کانون‌های پرنشاط و سخت‌گیر حوزه فقه و اصول بود. او به مدت یک دهه در محضر بزرگانی چون آیت‌الله سید مهدی درچه‌ای، سید محمد نجف‌آبادی و فشارکی مدارج علمی را پی گرفت و زانوی تلمذ زد. تسلط بر متون کهن فقهی، بلاغت و دقایق علم اصول، حاصل همین دهه پربار در حوزه علمیه اصفهان بود.

با فرا رسیدن دهه دوم زندگی و با تجدید بنای حوزه علمیه قم توسط آیت‌الله‌العظمی حاج شیخ عبدالکریم حائری یزدی، عطاءالله اشرفی اصفهانی نیز در حدود بیست‌سالگی راهی قم شد. اقامت وی در قم قریب به بیست‌وسه سال به درازا انجامید؛ دورانی که او را از مرتبه طلبه‌ای مستعد به مقام مدرسی متبحر و پژوهشگری برجسته رساند. اشرفی اصفهانی علاوه بر حضور مداوم در دروس شیخ مؤسس، از محضر فقهای برجسته دیگری همچون آیت‌الله سید محمدتقی خوانساری بهره‌مند شد و سرانجام در چهل‌سالگی موفق به دریافت اجازه اجتهاد رسمی از ایشان گردید. در همین سال‌های بالندگی علمی در قم بود که آشنایی، هم‌نشینی و ارادت عمیق او به امام خمینی (ره) پایه‌گذاری شد؛ رفاقتی دیرین و مبتنی بر هم‌فکری دینی که تا پایان حیاتش تداوم یافت.

مأموریت تبلیغی در خطه باختر و تقویت همگرایی مذهبی …