محله‌ی درخونگاه تهران یکی از قدیمی‌ترین و اصیل‌ترین بافت‌های شهری پایتخت است؛ محله‌ای ریشه‌دار در دل تهران قدیم که هنوز هم ردپای زندگی سنتی و معماری بومی در دل همین بافت تاریخی، مغازه‌ای قدیمی و بااصالت خودنمایی می‌کند؛ مغازه‌ای که زیر یک طاق کهنه جا خوش کرده و سال‌هاست بخشی از ریتم روزمره‌ی محله است.

نهصد و بیست و پنجمین شب از شب‌های بخارا به خرده‌محلۀ تاریخی «درخونگاه» در سنگلج تهران اختصاص یافته است.

نخلی که سال‌هاست در تکیه محله سنگلج قرار دارد، شاهد دعواهای تاریخی چاله‌میدون و سنگلج بوده. حتی ناصرالدین شاه هم دستور داد درها را کوچکتر کنند تا دعوا پایان یابد. به نظرتان چرا همین نخ برای مردم محله تا امروز این‌قدر مهم و مقدس مانده است؟