ضیایی در آغاز درباره همکاری خود با گروه اجرایی این نمایش که همگی جوان و بعضاً تازهکار هستند، توضیح داد: حدود سه ماه پیش از طریق آقای نورالدین حیدری ماهر ـ تهیهکننده نمایش ـ پیشنهاد بازی در این نمایش مطرح شد. از آنجا که همواره متن برایم در اولویت است، بعد از خواندن نمایشنامه، آن را جذاب یافتم ضمن اینکه سوژه و شخصیتی که قرار بود بازی کنم، نیز جذابیتهای بیشتری را اضافه کرد. بخصوص که در این نمایش فضایی را تجربه میکنم که پیش از این کمتر در تئاتر تجربه کرده بودم.
او اضافه کرد: اکثریت اعضای گروه اجرایی این نمایش بسیار جوان هستند و بعضا وارد فضای حرفهای تئاتر نشدهاند اما معتقدم همواره باید ارتباط نزدیکی نسلهای گوناگون فعالان تئاتر وجود داشته باشد. یکی از اتفاقات ناگوار چند سال گذشته، قطع ارتباط بین نسلهای مختلف بوده است، آنچنان که گاه در مراسمهای تجلیل از هنرمندان پیشکسوت با نسلی مواجه میشویم که حسرتِ حضور روی صحنه را دارد ولی ارتباطش با نسلهای بعد از خودش قطع شده و این بسیار دردناک است چرا که این فاصلهها به تئاتر ما آسیب میزند.
ضیایی که تجربیات گوناگونی با هنرمندان شناختهشده تئاتر ایران داشته، ادامه داد: من تربیتشده دکتر علی رفیعی هستم و عمری است که با تفکر و اندیشه او زیست میکنم. معتقدم کمترین وظیفهی کسی مانند من که این بخت را داشتهام که با بزرگانی همچون ایشان، استاد بیضایی، استاد سمندریان و ... همکاری کنم و نزد آنان بیاموزم، این است که آموختههایم را از این بزرگان به نسل جوان منتقل کنم. از آنجا که هنوز به تمرین چند ماهه تئاتر باور دارم، در این نمایش نیز تمرینی دو ماهه را پشتسر گذاشتیم و در این دو ماه تلاش کردم اگر هیچ دستاوردی ندارم، دستکم، آموختههای خود را از بزرگان تئاتر در اختیار این گروه جوان که علاقه علاقمند و جستجوگر هستند، بگذارم. …

بازار
































































































![[محمدعلی سنجیده] مگر قرار نبود کالابرگ به همه مردم تخصیص یابد؟](/news/u/2026-11-10/ettelaat-mh4g6.jpg)





















