دیپلماسی ایرانی: رأی ۱۹ نوامبر ۲۰۲۶ از دو جهت اهمیت ویژه دارد. نخست، دیوان با اکثریت شکننده ۹ رأی در برابر ۶ رأی از مجموع شواهد غیرمستقیم به این نتیجه رسید که میانمار در عملیات سال ۲۰۱۷ قصد نابودی بخش قابلتوجهی از گروه روهینگیا را داشته است. دوم، دیوان پذیرفت که گامبیا، بهعنوان دولت عضو کنوانسیون نسلکشی، میتواند جبران خسارت را به نفع خودِ روهینگیا مطالبه کند. بخش نخست رأی درباره حدود استنباط قضایی از ادله است و بخش دوم درباره ظرفیت یک دعوای بیندولتی برای جبران زیان قربانیان.
۱. قصد نسلکشی و مرز آن با اخراج اجباری
مسئله اصلی این بود که نیروهای میانمار با چه قصدی مرتکب اعمال اثباتشده شدند. کشتار و ایراد آسیب شدید جسمی یا روانی از اعمال مذکور در ماده ۲ کنوانسیوناند، اما عنوان نسلکشی مستلزم احراز قصد خاص نابودی فیزیکی یا زیستی تمام یا بخش قابلتوجهی از گروهِ تحت حمایت، بهعنوان یک گروه است. بنابراین، پرسش این بود که آیا الگوی خشونت با قصد بیرونراندن روهینگیا از شمال راخین توضیح داده میشد یا مجموع قرائن، قصد نابودی بخش قابلتوجهی از این گروه را نشان میداد.
دیوان معیار پیشین خود در پروندههای بوسنی علیه صربستان و کرواسی علیه صربستان را حفظ کرد. هرگاه قصد نسلکشی از قرائن استنباط شود، باید تنها استنباط معقول از مجموع ادله باشد. اهمیت این رأی در توضیح نحوه اعمال همین معیار است. دیوان پذیرفت که یک عملیات ممکن است همزمان چند هدف داشته باشد. وجود شواهدی درباره مقابله با شورش یا اخراج جمعیت، بهخودیخود استنباط قصد نسلکشی را منتفی نمیکند. پرسش این است که آیا آن هدف، با توجه به دامنه و شیوه حملات و هویت قربانیان، توضیحی معقول برای کل الگوی رفتار ارائه میدهد. اکثریت به این نتیجه رسید که توضیحات بدیل در این پرونده چنین ظرفیتی نداشتند.
۲. اختلاف قضات بر سر وزن ادله و روش استنباط بود …


دانلود از کافه بازار
























































![[جواد رسولی] توران خانم سرو کهنسال فرهنگ](/news/u/2026-11-21/ettelaat-jaz0o.jpg)
![[شجاعالدین ابراهیمی] صدای زخمی مفصلهای تکهتکهشده](/news/u/2026-11-21/ettelaat-t42x7.jpg)
































