انسان آینده در فردای رسانه

این پرسش برای من تازه نیست. سال‌هاست هرگاه از آینده رسانه، فناوری‌های نوین، واقعیت تعمیم‌یافته، فراجهان و دگرگونی تجربه انسان سخن می‌گویم، تصویری سینمایی در ذهنم زنده می‌شود؛ تصویری از جهانی که در آن انسان دیگر صرفاً مقابل رسانه نمی‌نشیند، بلکه وارد آن می‌شود. چند سال پیش، وقتی «بازیکن شماره ۱ آماده» را دیدم، آن را فقط فیلمی درباره بازی و فناوری ندیدم. برای من، فیلم متنی درباره آینده رسانه بود؛ درباره جهانی که در آن مرز میان واقعیت و جهان ساخته‌شده، میان هویت واقعی و هویت مجازی، میان بازی و زندگی و میان آزادی و وابستگی، آرام‌آرام محو می‌شود. آن زمان درباره نشانه‌های پنهان فیلم نوشتم؛ درباره جهانی که در آن انسان برای گریز از واقعیت، جهانی تازه ساخته است؛ جهانی رنگارنگ، بی‌مرز و ظاهراً آزاد؛ جهانی که در آن هرکس می‌تواند هر هویتی را که می‌خواهد انتخاب کند. اما درست همان‌جا، پرسشی تاریک‌تر پنهان شده بود: اگر انسان بتواند جهانی بسازد که از جهان واقعی جذاب‌تر باشد، آیا هنوز به جهان واقعی بازخواهد گشت؟

امروز، هنگام خواندن کتاب «بازیکن شماره ۲ آماده»، احساس می‌کنم این پرسش دیگر فقط یک پرسش سینمایی یا داستانی نیست. آرام‌آرام دارد به پرسش زندگی ما تبدیل می‌شود.

 از یک اتاق کوچک تا جهانی بی‌انتها …