اولین موزه سیار با بنز زندان ارگ | گفتگو با مکانیکی که عاشق تاریخ شد

همشهری آنلاین- سحر جعفریان عصر: حدود سال‌۱۳۴۲، ‌یک‌درمیان روی صندلی‌های اتوبوس، مأمور شهربانی نشسته و زندانی دست‌بسته. جاگیر که می‌شوند، راننده، اتوبوس را تیز می‌راند تا مقصد. مقصد ۲کیلومتر دورتر است؛ زندان ارگ شیراز (ارگ کریم‌خان‌زند). مبدأ نیز همیشه، ساختمان دادگستری شیراز در فلکه شهرداری است. مسافران و حتی راننده آن روزگار اتوبوس نمی‌دانستند که سال‌های سال بعد، زین‌العابدین غفاری، ۷۳ساله، مکانیک و راهبر خودروهای جاده‌ای، می‌نشیند پشت فرمان همان اتوبوس که به موزه سیار ایران تبدیل شده‌است.

باک موزه سیار زندان زند خالی است

دریغ از یک قطره گازوئیل که طی چندماه اخیر به باک اتوبوس بنز دماغه‌دار(موزه سیار زندان کریم‌خان‌زند) چکیده ‌باشد. آخرین باری که باک آن از گازوئیل پر بود، زین‌العابدین رانده بودش تا وسط حیاط مدرسه‌ای در یکی از محله‌های جنوبی شیراز. زین‌العابدین آن روز را خوب به‌خاطر دارد: «بعد از خیابونگردی، بیشترین جایی که با اتوبوس موزه می‌رفتم، مدارس بود. مدیرای مدرسه مشتری ثابت موزه سیارم بودن، البته بی‌خود هم نبود. بالاخره با وجود این اتوبوسو، هم می‌تونستن اردوی متفاوت در محل برگزار کنن، هم دانش‌آموزاشون از یه موزه عجیب بازدید کنن.» از بعد از آن آخرین باک پر، اتوبوس زرد و سرمه‌ای موزه، گوشه گاراژ نادر، رفیق گرمابه و گلستان زین‌العابدین، جا خوش کرده‌است. روزهای بیکاری و بی‌پولی برای زین‌العابدین سخت می‌گذرد: «سخته ولی ته دلم روشنه که دیر یا زود پیگیری‌هام نتیجه می‌دن.» کوتاه از پیگیری‌هایش می‌گوید: «به هر حال این موزه خاص مجوز فعالیت از اداره میراث فرهنگی داره و نمی‌شه که ازش حمایت نشه. چندتا نامه برای شهرداری و میراث فرهنگی شیراز و تهران نوشتم. منتظر جوابشونم. مشکل اینه که ماشین‌های تاریخی، سهمیه گازوئیل ندارن.» حالا کمی هم از علت روشنی دل و امیدوارماندن می‌گوید: «این آخرایی که عکس و فیلمای زیادی از اتوبوس موزه‌ایم توی اینترنت پخش شد مردم با حرفاشون بهم امید دادن؛ یکی می‌گفت مرسی که خسیس نیستی و کلکسیون گرونت رو ارزون به ما نشون می‌دی. یا یکی دیگه که می‌گفت آدرس بده برات گازوئیل می‌فرستم.»

دست به فرمان اتوبوس موزه سیار …