تو در فیلم برقص و شوخی جنسی بکن؛ من در گیشه پول پارو می کنم

 روزنامه ایران نوشت: سکانس رقص هندی نوید محمدزاده و محسن تنابنده در تیزر «زودپز» پربازدید شد و فیلم مهر ۱۴۰۳ در کمتر از یک هفته با فروشی نزدیک به ۱۷۴ میلیارد تومان در صدر جدول فروش نشست. فهرست فیلم‌هایی که تیزرشان به رقص یا بدتر از آن به شوخی جنسی تکیه کرده، بلند است.

سهم تیزر را از بیرون نمی‌شود سنجید، اما همه‌ این نمونه‌ها در نهایت به همان جلسه‌ بی‌نام برمی‌گردند؛ جایی که پیش از نوشته شدن یک صفحه، صحنه‌ تیزر انتخاب شده بود. نکته همین ترتیب است: قصه بهانه‌ای شده برای رسیدن به چند ثانیه‌ای که قرار است در گوشی‌ها دست‌به‌دست شود. صحنه‌ وایرال (فراگیر) بدون فیلم هم سر پا می‌ماند و صحنه‌ خوب جدا از فیلم نصف جانش را از دست می‌دهد. «الصاق» یعنی همین؛ تکه‌ای که به فیلم چسبیده، اما ریشه‌ای در آن ندارد.

از نگاه سازنده این معامله جواب می‌دهد؛ فیلم برای فروش ساخته شده و به مقصودش می‌رسد. اما هزینه‌اش را کل سینما می‌پردازد: سرمایه دنبال چیزی می‌رود که فروخته است و دفعه‌ بعد همان تکه را می‌خواهد، پیش از آنکه قصه‌ای ببیند. قصه با لحظه‌ وایرال رقابت می‌کند و معمولاً می‌بازد. آسیب از خود صحنه نیست؛ از معیاری است که در «طرح را ول کن» خلاصه می‌شود.

نمایش خانگی هم، چه در سریال و چه در برنامه‌های گفت‌وگومحور، لحظه‌ای می‌سازد یا برمی‌گزیند که بشود از دلش کلیپی بیرون کشید؛ یک رقص، یک جمله‌ جنجالی، یک تکه‌ پرحاشیه. اسمش فروش ابتذال است، چون ابتذال خوراک اینستاگرام است؛ آنچه در دو ثانیه انگشت را نگه می‌دارد، کمتر چیزی است که دو ساعت توجه بخواهد. همین منطق به تئاتر هم رسیده؛ کافی است شب‌ها اسکرول اینستاگرام را دنبال کنیم تا به رقص‌های زننده‌ای برسیم که برای دیده شدن از دل یک نمایش بریده شده‌اند، مثل تئاتر «تخم و ترکه» و کارهایی از این دست.

این به آن معنا نیست که رقص خودش مسأله است. سروش صحت در «جهان با من برقص» رقص را بخشی از قصه کرد و در «یک حبه قند» هم رقص در منطق درام می‌نشیند، چون در یک عروسی ایرانی اتفاق می‌افتد و هیچ‌کس آن را به صحنه تحمیل نکرده است. آنچه زیر تیغ نقد می‌رود استفاده‌ نادرست از رقص و هر چیز دیگری است که قرار است وایرال شود: وقتی از دل موقعیت بیرون نمی‌آید و فقط به فیلم الصاق می‌شود. 

مخاطبی که دیگر نمی‌خواهد فکر کند …