تراشه باریکی از نور

کلاری در آغاز سخنان خود با اشاره به دشواری حرفه فیلم‌برداری گفت: فیلم‌برداری در سینما کاری بسیار دشوار است و می‌توان آن را یکی از سخت‌ترین حرفه‌ها دانست. او با اشاره به سابقه چهل‌ساله آشنایی خود با مرحوم عیاری گفت: چهل سال پیش من و داریوش همزمان به سینما وارد شدیم؛ او برای فیلم‌برداری «تنوره دیو» و من و تورج منصوری برای «جاده‌های سرد». اگر بپذیریم که ذات و ماهیت سینما نمایش است، این پرسش مطرح می‌شود او که مطلقا اهل نمایش نبود، چگونه در سینما حضور یافت و از این ماهیت فاصله داشت؟

 کلاری با تاکید بر شخصیت آرام و بی‌ادعای مرحوم عیاری افزود: او به‌راستی اهل نمایش نبود و بیشتر اهل سکوت بود. به همین سبب، سکوت به عمیق‌ترین پیوند او با شناخت، فهم و درک تصویر سینما تبدیل شد. او دنبال دیده‌شدن نبود، بلکه هنرمندانه در پی دیدن بود.

او در ادامه با اشاره به نسل نخست فیلم‌برداران سینمای ایران گفت: درگذشت او خاموش شدن چراغ دیگری از نسلی است که سینما را نجیبانه و عاشقانه از بخش تجریی آن آغاز کردند و به همان شکل بی‌ادعا و در سکوت رها کردند. امروز که او را بدرقه می‌کنیم، به یاد می‌سپاریم که برخی افراد در حرفه‌ای که ماهیتش نمایش است، بدون نمایش و بی‌ادعا می‌آیند، خلق می‌کنند و آرام در سکوت می‌روند؛ اما رد پایشان چون تراشه باریکی از نور باقی می‌ماند؛ همان چیزی که آنان تمام عمر در پی خلقش بودند.

رسول صدرعاملی کارگردان و تهیه‌کننده سینما نیز با اشاره به همکاری چندماهه خود با مرحوم عیاری گفت: پنج شش ماه از بهترین دوران کاری خود را با داریوش گذراندم؛ دورانی که برای من بسیار تاثیرگذار و مهم بود. شناختی که از او پیدا کردم، این بود که این مرد در سکوت و به آرامی با خودش به آرامش رسیده بود؛ نه هیچ توقعی از اطرافیانش داشت و نه هیچ توقعی از جهان.

او افزود: شناخت داریوش نیازمند کشف و شهود بود تا او را درک کنی و بفهمی که هیچ‌وقت در هیچ کجا نبود، اما هر وقت به او نیاز داشتی، حاضر بود و به محض اینکه صدایش می‌زدی، آماده بود تا هر کاری که از دستش برمی‌آید انجام دهد. …