کنار گذاشتن بیسمارک توسط ویلهلم دوم، فقط تغییر یک صدراعظم نبود بلکه تغییر منطق سیاست خارجی آلمان بود. در واقع، آلمان از رئالیسم بیسمارکی به نوعی شبه‌امپریالیسم پالمرستونی بدون پشتوانۀ جغرافیایی مناسب لغزید؛ نوعی تقلید از بریتانیا، بدون داشتن موقعیت بریتانیا.

مهدی بازرگان: در سیاست خارجی آمریکا در قبال ایران در ابتدای سال ۲۰۲۶، تناقضات آشکاری مشاهده می‌شود. از یک سو، دونالد ترامپ برای دومین بار به اعتراضات داخلی ایران واکنش نشان داد و هشدار داد که اگر تهران معترضان صلح‌جو را سرکوب کند، آمریکا مداخله خواهد کرد و از سوی دیگر، کاظم غریب‌آبادی، معاون وزیر خارجه …

علی ودایع: واقعه نیمه‌شب کاراکاس، تنها یک عملیات استخراج نظامی نبود؛ این یک انفجار در قلب تاریخ روابط بین‌الملل است که سال ۲۰۲۶ را به نقطه عطف بازگشت «آنارشی عریان» تبدیل کرد. حفره تحلیلی بزرگ اینجاست که تحلیلگران خطی، چنان به نفت ونزوئلا و عطش آمریکا برای انرژی ارزان خیره شده‌اند که فراموش کرده‌اند …

سال اول ریاست‌جمهوری ترامپ که رئالیسم «اول آمریکا» را در سیاست خارجی وعده می‌داد نه تنها خروج از یک وضعیت بلکه یک تصویر متناقض عمیقی را ارائه داد.

دهقانی فیروزآبادی در تحلیلی کلی از متن سند امنیت ملی آمریکا، آن را برمبنای اندیشه رئالیسم تحلیل کرد و گفت: «سند امنیت ملی آمریکا یک روح کلی دارد که مانیفست سیاست خارجی ترامپ است و به بیانی، توضیح دکترین ترامپ براساس اصول خاصی است.

محسن عوضوردی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی به معرفی و بررسی کتاب بحران ۲۰ ساله می‌پردازد.

سردبیر هم‌میهن نوشت: تا این تغییر مبنایی در سیاست خارجی ایران صورت نگیرد و رئالیسم جایگزین ایده‌آلیسم نشود و وزن و جایگاه واقعی کشور در مناسبات و معادلات شناخته نشود، در بر همین پاشنه خواهد گشت و وزیر امورخارجه و دستگاه دیپلماسی، شان و کارکردی بیش از توجیه‌گر تصمیمات شعاری و تبلیغاتی نخواهد داشت.

با شدت گرفتن تحولات پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، نظریه‌پردازان رئالیسم بار دیگر به مرکز توجه بازگشته‌اند. ناکارآمدی نظم آمریکایی در جلوگیری از نسل‌کشی در غزه، نقدهای جدی را متوجه سیاست خارجی ایالات متحده و رابطه ویژه آن با اسرائیل کرده است.