خانم گزارشگر! نگو «مردم می‌پرسند»، بگو «ما می‌پرسیم»

عصر ایران؛ مهرداد خدیر - هر که اندک اطلاعات و نه الزاما تحلیل سیاسی داشته باشد این نکته را دریافته که بازگشت هنرمندانی که سال‌های طولانی یا در چند سال اخیر از میهن به دور بودند، نمی‌تواند بدون هماهنگی یا قول‌هایی بوده باشد و بی‌سبب نیست که شاهد بازگشت چهره‌هایی چون محسن نامجو، بیژن مرتضوی و فاطمۀ معتمد‌آریا هستیم هر چند بازیگر اخیر‌الذکر تنها دو سال نبوده است. پیش‌تر خبر بازگشت مسعود بهنود منتها در نوروز 1406 هم اعلام شده بود.

نه این که انتظار داشته باشیم در ادامۀ این روند اشکان خطیبی و برزو ارجمند و حمید فرخ‌نژاد هم بازگردند ولی اگر خبر بیاید که شادمهر عقیلی هم در راه ایران است و قرار است کنسرت هم برگزار کند تعجب نخواهیم کرد.

چون مشخص است که سیاستی اتخاذ شده و معیار هم موضع‌گیری در قبال دو جنگ 12 و 40 روزه است و نه مسایل دیگر و بر اساس آن سیاست عمل می‌شود و هر چند بیم درگرفتن جنگی دیگر و صعود دلار و تنگی معیشت مجال توجه کافی برای مردم باقی نگذاشته اما واکنش افکار عمومی در مجموع مثبت بوده و آن را نشانۀ گشایش دانسته‌اند نه تنها گشایش فرهنگی که شاید سیاسی.

در این میان اما صدا و سیما موضع دیگری دارد و در گزارشی که از شبکه 2 و از زبان خانم زهرا ایزدخواه پخش شد ادعاهای دیگری طرح کردند.

محتوای گزارش چنان بود که می‌پنداشتی صدای خانم آمنه‌سادات ذبیح‌پور است اما امضای دیگری داشت: زهرا ایزدخواه که گویا بسیار جوان‌تر است.

نکتۀ آزاردهندۀ گزارش نفی این سیاست رسمی و روکرد درست نبود و حتی طرح این پرسش که آیا بازگشت بدون هزینۀ آنها توجیه عقلانی دارد تا بگوییم شما بگویید هزینه چه باشد؟! روانۀ زندان‌شان کنند تا بقیه پشت دست‌شان را داغ کنند و نیایند یا در فرودگاه شلاق‌شان بزنند تا سوژۀ تلویزیون اینترنشنال شود ( هر چند همین گزارش هم شده) یا به اسم ایران‌گردی سوار اتوبوس‌شان کنند و ببرند گردنۀ حیران و به سال 1375 بازگردند که احتمالا زهرا ایزد‌خواه هنوز آن زمان به دنیا نیامده بود؟

آزار دهنده‌ترین بخش گزارش آنجاهاست که مدام از طرف مردم و افکار عمومی و فضای عمومی ادعاهایی طرح می‌کند:

- فضای عمومی جامعه می‌پرسد تکلیف آن پست‌های ضد‌وطن و مواضع دوران بحران چه شد؟

- مردم می‌پرسند بازگشت به این خاک، مجوز فراموشی خطاها نیست؟ …