از خانه تا مدرسه؛ محصور میان کمبود امکانات و نگاه جامعه

سوار ون که شدیم، مقصد مشخص بود؛ خانه‌های چند دانش‌آموز استثنایی و بعد مدرسه‌ای در منطقه ۵ تهران. مسیر، تبدیل شد به بخشی از روایت؛ از راننده‌ای که هر روز این مسیرها را طی می‌کند تا مادرانی که صبحشان پیش از طلوع آفتاب با آماده کردن فرزندشان برای مدرسه آغاز می‌شود و دانش‌آموزانی که با همان سادگی و صمیمیت کودکانه از مدرسه و زندگی می‌گفتند.

در میان حرف‌ها، گاهی مساله‌ای به ظاهر ساده، رنگ دیگری پیدا می‌کرد؛ یک جدول، یک پیاده‌روی نامناسب، چند پله، یک مسیر ناهموار یا مدرسه‌ای که خودش نیازمند توجه و مناسب‌سازی است. چیزهایی که شاید برای بسیاری از ما بخشی عادی از رفت‌وآمد روزانه باشد، اما برای یک خانواده می‌تواند به مسئله‌ای جدی و گاه فرساینده تبدیل شود.

سید علی‌اصغر میرحسینی راننده ون ویژه سامانه جانبازان و معلولان شرکت واحد اتوبوسرانی در مورد فعالیت این سامانه، می‌گوید: حدود یک سال است که در سامانه جانبازان مشغول فعالیت هستم و سرانجام این توفیق نصیبم شد که در خدمت افراد دارای معلولیت و جامعه معلولان باشم و بتوانم به آنها خدمت‌رسانی کنم. این حس بسیار خوبی است و به قول شاعر: «تا توانی به جهان خدمت محتاجان کن، به دمی یا درمی یا قدمی یا قلمی». توانستم این موضوع را تجربه کنم و کمکی به این بندگان خدا داشته باشم.

وی ادامه می‌دهد: از خاطراتی که طی یکی دو سال گذشته داشته‌ام، صحنه‌هایی را به یاد دارم که نشان می‌دهد چقدر از انتخاب این شغل رضایت دارم. خداوند این توفیق را به هر کسی عنایت نمی‌کند. به قول شیخ بهایی: «همه روز روزه بودن، همه شب نماز کردن، به مدینه تا به کعبه سفر حجاز کردن»؛ البته در چند بیت پایانی می‌گوید: «به خدا که هیچ‌کس را ثمر آنقدر نباشد، که به روی ناامیدی در بسته باز کردن.» …