تحولات روابط ایران و آمریکا نشان میدهد سیاست واشنگتن در قبال تهران را نمیتوان صرفاً در دوگانه جنگ یا مذاکره تحلیل کرد. آنچه در رویکرد دولت دونالد ترامپ قابلمشاهده است، استمرار وضعیتی است که میتوان از آن با عنوان «نه جنگ، نه صلح» یاد کرد؛ وضعیتی مبتنی بر حفظ فشار مستمر، تهدید نظامی، محدودسازی اقتصادی و باز گذاشتن دریچه مذاکره، بدون آنکه الزاماً به توافقی پایدار و حل اختلافات بنیادین منجر شود. این وضعیت را باید فراتر از تاکتیکی مقطعی و در چارچوب نوعی مهار فرسایشی و مدیریت تعارض تحلیل کرد.
۱. چرا ترامپ راهبرد نه جنگ و نه صلح را دنبال میکند؟
به نظر میرسد چند محاسبه راهبردی در شکلگیری این رویکرد نقش دارند:
نخست؛ اجتناب از هزینههای جنگ تمامعیار: ورود به جنگ گسترده با ایران میتواند پیامدهایی فراتر از جغرافیای منطقه داشته باشد؛ از افزایش هزینههای نظامی و اقتصادی آمریکا گرفته تا اختلال در بازار انرژی، ناامنی مسیرهای کشتیرانی و گسترش دامنه درگیری. بنابراین حفظ فشار بدون ورود به جنگ فراگیر میتواند برای واشنگتن گزینهای کمهزینهتر تلقی شود.
دوم؛ استمرار فشار اقتصادی و فرسایش ظرفیت ملی: تحریمهای نفتی، محدودیتهای بانکی، فشار بر مبادلات تجاری و محدودسازی دسترسی اقتصادی ایران به بازارهای جهانی ابزارهایی هستند که آمریکا میتواند بدون آغاز عملیات نظامی گسترده از آنها استفاده کند. در این الگو اقتصاد به یکی از میدانهای اصلی تقابل تبدیل میشود.
سوم؛ حفظ تهدید نظامی بهعنوان اهرم مذاکره: آمریکا با حفظ آرایش نظامی و امکان استفاده از قدرت سخت، میکوشد هزینه تصمیمات ایران را افزایش دهد و شرایط مذاکرات احتمالی را تحتتأثیر قرار دهد. در واقع، تهدید نظامی در کنار دیپلماسی قرار میگیرد و به ابزار چانهزنی تبدیل میشود.
چهارم؛ ملاحظات سیاست داخلی آمریکا: دولت ترامپ باید میان نمایش قدرت در سیاست خارجی و هزینههای سیاسی و اقتصادی جنگ در داخل آمریکا موازنه برقرار کند. جنگ طولانی و پرهزینه میتواند بر افکار عمومی، اقتصاد و موقعیت سیاسی دولت تأثیر بگذارد. …


دانلود از کافه بازار








































































































































![[شجاعالدین ابراهیمی] سقوط کلمههای شیشهای در یاختههای سکوت](/news/u/2026-11-16/ettelaat-uuba9.jpg)























