۵۴ میلیارد دلار در شعله‌های نفتی

حجم گاز سوزانده‌شده در سال ۲۰۲۵ تقریباً با مصرف سالانه گاز در آفریقا برابر بود. این مقایسه اندازه اتلاف را نشان می‌دهد، اما به‌تنهایی بیان نمی‌کند که تمام این گاز را می‌شد با هزینه‌ای منطقی جمع‌آوری و به مصرف‌کنندگان رساند. برای استفاده از گاز همراه، بسته به شرایط هر میدان، به تجهیزات جمع‌آوری، خطوط لوله، تأسیسات فرآورش و دسترسی به خریدار نیاز است.

فلرسوزی فقط اتلاف احتمالی درآمد فروش گاز نیست. گاز سوزانده‌شده می‌توانست، در صورت وجود زیرساخت و بازار، در تولید برق یا تأمین خوراک صنایع به‌کار رود. سوزاندن آن همچنین به انتشار گازهای گلخانه‌ای و آلاینده‌ها می‌انجامد؛ هزینه‌هایی که ممکن است در حساب‌های مالی تولیدکننده به‌طور کامل دیده نشوند. نقشه جهانی فلرسوزی

 

فلرسوزی در کشورهای تولیدکننده نفت یکسان نیست. حجم گاز همراه، نوع و محل میدان‌ها، ظرفیت انتقال و فرآورش، دسترسی به بازار و سیاست‌های تنظیم‌گری بر میزان آن اثر می‌گذارند. به همین دلیل، میزان گاز مشعل‌شده را باید در کنار حجم نفت تولیدی و شرایط هر کشور بررسی کرد.

در سال ۲۰۲۵، روسیه، ایران و عراق در میان کشورهایی بودند که بیشترین حجم گاز را در مشعل‌ها سوزاندند. ۹ کشور روسیه، ایران، عراق، ونزوئلا، مکزیک، لیبی، الجزایر، نیجریه و ایالات متحده در مجموع ۸۳ درصد فلرسوزی جهان را به خود اختصاص دادند؛ درحالی‌که سهمشان از تولید نفت جهان ۴۶ درصد بود.

یکی از شاخص‌های مورد استفاده در این گزارش، «شدت فلرسوزی» است: حجم گاز سوزانده‌شده به‌ازای تولید هر بشکه نفت. این شاخص برای مقایسه روندها و عملکرد کشورها مفید است، اما به‌تنهایی توضیح نمی‌دهد چرا میزان فلرسوزی دو کشور متفاوت است؛ عواملی مانند ساختار میدان‌ها و زیرساخت‌های موجود نیز در این تفاوت نقش دارند. ارزش گاز، هزینه بازیابی

 

برآورد ۵۴ میلیارد دلاری بانک جهانی بیانگر ارزش تقریبی گازی است که در سال ۲۰۲۵ سوخت. این عدد را نباید با میزان درآمد ازدست‌رفته یکی دانست. برای تبدیل گاز همراه به محصول قابل‌فروش، ممکن است به سرمایه‌گذاری در خطوط لوله، تجهیزات جمع‌آوری، تقویت فشار، جداسازی ناخالصی‌ها و فرآورش نیاز باشد. در میدان‌های دورافتاده یا کم‌حجم، هزینه این زیرساخت‌ها می‌تواند از درآمد احتمالی فروش گاز بیشتر باشد. …