سرمقاله وطن امروز/ باروت تاریخ در خزانه جنگ | آخرین خبر

 مارکو روبیو غروب ۷ اکتبر ۲۰۲۶، بر فراز تپه پِنیکس - جایی که شهروندان آتنی درباره جنگ و آینده شهر خود بحث می‌کردند - ایستاد تا از «تمدن غرب» سخن بگوید اما در میان ستون‌های حافظه یونانی، سایه جنگ جاری آمریکا با ایران نیز به‌روشنی دیده می‌شد. سخنرانی او تلاشی بود برای پیوند زدن دموکراسی آتن، قدرت نظامی آمریکا، ملی‌گرایی اروپایی و دشمنی با ایران در قالب روایتی واحد؛ روایتی که قرار بود تاریخ را به شاهدی برای سیاست خارجی امروز تبدیل کند اما در عمل بیش از آنکه تاریخ را توضیح دهد، آن را به ابزار تبلیغاتی جنگ بدل کرد.

روبیو از یونان باستان آغاز کرد. آتن سرچشمه دموکراسی، افلاطون و ارسطو بنیان‌گذاران فلسفه غرب و تاریخ یونان میراثی دانسته شد که به‌ زعم او آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها را به یک خانواده تمدنی مشترک پیوند می‌دهد. او یادآوری کرد سیاست فقط مجموعه‌ای از منافع کوتاه‌مدت نیست و جوامع برای دفاع از خود نیازمند تصوری از هویت، هدف و ارزش‌های مشترکند.

مشکل اما از جایی آغاز شد که روبیو این میراث را نه به عنوان تاریخ پیچیده و چندلایه، بلکه به عنوان شجره‌نامه‌ای ساده برای قدرت معاصر آمریکا روایت کرد. در داستان او، یونان سرچشمه آزادی و فردگرایی بود، در حالی که دشمنانش، به‌ویژه ایران در سوی دیگر ایستاده بودند: در قلمرو استبداد، تعصب و «فرهنگ مرگ». او سپس به حاکمان امروز ایران تاخت. این حمله سیاسی، در کنار ارجاع‌های تاریخی سخنرانی، معنایی فراتر یافت: ایران معاصر به طور ضمنی در جایگاه همان امپراتوری پارسی قرار گرفت که زمانی به یونان حمله کرد و آتن را به آتش کشید. …