در غم درگذشت ابوالقاسم رادفر

در متن یادداشت او می‌خوانیم:

غروب دیروز (دوشنبه ٢٠ مهر) خواندم دکتر ابوالقاسم رادفر استاد پژوهشگاه علوم انسانی درگذشت.

رادفر متولد ١٣٢٩ بود و به نظرم، مرگ کمی زود درِ خانه‌اش را زد. در مرگش بیش از غمزدگی، دلم سخت گرفت. مدت‌ها بود از او بی‌خبر بودم و بعد این همه بی‌خبری‌ها، خبر درگذشتش رسید. دنیا چقدر تلخ است. بعد از بازنشستگی دکتر رادفر از پژوهشگاه، دیگر او را ندیدم و فرصت و موقعیت و کاری هم پیش نیامد تا  تلفنی صحبت کنیم. وقتی از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شدم، دکتر رادفر بسیار کوشید که به اصطلاح قدیمی‌ها دستم را در پژوهشگاه علوم انسانی بند کند. خلاف بعضی استادان ادبیات که به زبان، اظهار رضایت و دعوت به پژوهشگاه می‌کردند دکتر رادفر، پای مردانگی به پایمردی گذاشته بود. هرچند سفله‌پروری رئیس وقت پژوهشگاه هر تلاشی را ناکام گذاشت. از طنز روزگار اینکه همان رئیس، سال‌ها بعد و در دوران معزولی و از چشم افتادگی‌اش، از منتقدان سیاست کنار گذاشتن نخبگان و دانشمندان در مجامع فرهنگی و پژوهشی شد. میوه درختی که خود از باغبانان آن بود در مذاقش تلخ می‌آمد. 

رادفر اصالتا کرمانی و چون دیگر کرمانی‌ها بسیار دوست داشتنی بود و صمیمی و راحت و گشاده‌روی و خوش قلب. با او به‌راحتی می‌شد دوست شد و پایهٔ رفاقت ماندگار در دل و خاطر نهاد. بعدها که من در انتشارات علمی و فرهنگی و فرهنگستان زبان وادب فارسی مشغول به کار شدم، بسیار به نزدش در پژوهشگاه می‌رفتم و در بعضی مسائل کتاب‌شناسی و مدخل‌های دانشنامه زبان و ادبیات فارسی در شبه قاره با او مشورت می‌کردم و از صاحب‌نظری و آگاهی وسعیش برخوردار … …