نامه‌نگاری ونس به محسن رضایی و اهداف پشت پرده تحرکات دیپلماتیک در منطقه

به گزارش خبرنگار گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ خبر رسیدن نامه جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، به سرلشکر محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، در ۷ آبان ۱۴۰۵ بار دیگر این پرسش را پیش آورده که واشنگتن در صدد تغییر مسیر نسبت به تهران است یا می‌کوشد در کنار تهدید نظامی، با ابزار دیپلماسی همان اهداف قبلی را جلو ببرد.

بر پایه گزارش رسانه‌ها، نامه در تهران دریافت شده و عراقچی در گفت‌وگو با رسانه الجزیره اعلام کرده است که پیام ونس را با دقت بررسی کردیم و در نشست‌های سطح عالی درباره آن به بحث و تبادل نظر پرداختیم. وال‌استریت ژورنال به نقل از منابع خود نوشته که نامه به دستور دونالد ترامپ و برای بررسی امکان از سرگیری مذاکرات فرستاده شده است. متن کامل نامه هنوز به‌طور رسمی منتشر نشده و درباره جزئیات آن روایت‌های متفاوتی وجود دارد؛ بنابراین آنچه با اطمینان قابل بررسی است، اصل خبر مکاتبه و جایگاه آن در مجموعه رفتار‌های آمریکاست. چرا یک نامه به‌تنهایی نشانه تغییر نیست؟

مکاتبه معاون رئیس‌جمهور آمریکا با دبیر شورای عالی امنیت ملی را به‌تنهایی نمی‌توان نشانه یک تحول بنیادین دانست. واشنگتن پیش‌تر هم در مقاطع گوناگون، هم‌زمان با تهدید و اعمال فشار، مسیر ارسال پیام و مذاکره را باز نگه داشته است. تفاوت مهم در شرایط کنونی، زمان‌بندی نامه، وضعیت داخلی آمریکا و اختلاف دو طرف بر سر ترتیب حل مسائل است؛ اختلافی که می‌تواند تعیین کند دیپلماسی به پایان پایدار جنگ می‌انجامد یا فقط فرصتی برای مدیریت موقت بحران خواهد بود.

ارسال پیام دیپلماتیک نه موضوع تازه‌ای است و نه لزوماً به معنای کنترل تنش. ایران و آمریکا حتی پیش از جنگ رمضان پیشرفت‌هایی در مذاکرات داشته‌اند، اما بلافاصله پس از آن به کشورمان تجاوز کرده‌اند؛ بنابراین دولت آمریکا ممکن است هم‌زمان از تحریم، تهدید نظامی، رایزنی با میانجی‌ها و ارسال نامه استفاده کند؛ ابزار‌هایی که در ظاهر متفاوت‌اند، اما هدفشان یکی است: تحمیل تسلیم. …