فیلم ناپلئون در باغ زردآلو

هفت صبح|  در سینمای ایران ظاهراً فرمول تازه‌ای برای ساخت کمدی کشف شده است. کافی است دو بازیگر محبوب را انتخاب کنید، آنها را وسط یک ماجرای خلافکارانه بیندازید، چند سوءتفاهم و اتفاق عجیب به داستان اضافه کنید و منتظر فروش بمانید. فیلمنامه هم اگر فرصت شد، در این میان نوشته می‌شود! «ناپلئون در باغ زردآلو» ساخته حامد محمدی، محصول وفاداری به همین فرمول است.

 

فیلمی که از همان ابتدا معلوم است قرار است روی اعتبار سعید آقاخانی و امیر جعفری حساب باز کند و ضعف‌هایش را پشت چهره‌های آشنای آنها پنهان سازد. حاصل کار، کمدی شلوغ و کم‌خاصیتی است که برای خنداندن مخاطب تلاش می‌کند اما در بیشتر لحظات، چیزی جز اصرار بر خنده تحویل نمی‌دهد. فیلم آنقدر از الگوهای امتحان‌پس‌داده تغذیه می‌کند که حتی پیش‌بینی اتفاقات بعدی‌اش هم کار دشواری نیست.

  فیلمنامه‌ای که از همان ابتدا کم می‌آورد

بهمن و یحیی، دو خلافکار آشناشده در زندان، برای رسیدن به ثروت نقشه‌ای بزرگ می‌کشند. ماجرا به سرقت تابلوهای نقاشی، هویت‌های جعلی و گرفتاری‌هایی می‌رسد که قرار است موتور محرک کمدی باشند اما این موتور خیلی زود به سرفه می‌افتد.داستان فیلم از همان الگوی قدیمی خلافکاران بدشانس پیروی می‌کند. آدم‌هایی که تصور می‌کنند از همه باهوش‌ترند و بعد درگیر مشکلاتی می‌شوند که قرار است حماقتشان را آشکار کند. این الگو بارها در سینمای جهان و ایران استفاده شده و محمدی هم چیز تازه‌ای به آن اضافه نکرده است.

 

ضعف اصلی فیلمنامه، فقدان یک مسیر روشن برای پیشبرد داستان است. اتفاقات بیشتر برای پر کردن زمان فیلم رخ می‌دهند تا تغییر دادن سرنوشت شخصیت‌ها. هر بحران، بهانه‌ای برای رسیدن به شوخی بعدی است و هر شوخی، فرصتی برای عقب انداختن داستان.از همه عجیب‌تر اینکه فیلم حتی برای ایجاد تعلیق هم تلاشی جدی نمی‌کند. سرقتی که باید پراضطراب و هیجان‌انگیز باشد، چنان ساده برگزار می‌شود که اهمیتش را از دست می‌دهد. شخصیت‌ها هم به‌جای آنکه در برابر خطر تغییر کنند، همان آدم‌های ابتدای فیلم باقی می‌مانند. انگار فیلمنامه‌نویس بیش از سرنوشت آنها، نگران رسیدن به سکانس بعدی بوده است.

  بازیگران مشهور، شخصیت‌های فراموش‌شدنی …