بت‌شکنی تماشاگران

بازگشت مهران مدیری با «مرد سه‌هزارچهره» یکی از اتفاقات مورد انتظار تلویزیون در سال ۱۴۰۵ بود. بازگشت مسعود شصت‌چی پس از حدود ۱۷سال، به‌طور طبیعی انتظارات زیادی ایجاد کرد. دو مجموعه قبلی این شخصیت، به‌ویژه «مرد هزارچهره»، از نمونه‌های موفق طنز موقعیت در تلویزیون ایران بودند و همین سابقه، کار مدیری را دشوارتر می‌کرد.

 اما قسمت‌های ابتدایی فصل جدید نشان دادند که محبوبیت شخصیت شصت‌چی لزوما به معنای موفقیت ادامه داستان او نیست.

انتقادهای رسانه‌ای از همان قسمت نخست آغاز شد. ریتم کند، طولانی شدن معرفی شخصیت‌ها و استفاده از شوخی‌هایی که به فضای کمدی سال‌های گذشته شباهت دارند، از مهم‌ترین نقاط ضعف مجموعه عنوان شدند. در این گزارش حتی به نمونه‌هایی مانند برخوردهای فیزیکی شصت‌چی با وسایل اداره، ورق زدن کاغذ و شوخی‌های مبتنی بر رفتارهای اداری قدیمی اشاره شده است. مساله اصلی این است که مدیری ظاهرا بیش از اندازه به همان فرمولی تکیه کرده که زمانی برایش موفقیت به همراه آورده بود. شخصیت دستپاچه، سوءتفاهم‌های پی‌درپی و قرار گرفتن یک آدم معمولی در موقعیت‌های غیرعادی همچنان در مرکز روایت قرار دارند؛ اما منتقدان می‌پرسند چه چیزی در این بازگشت واقعا تازه است؟

این پرسش در گزارش دیگری از راهبرد فردا با عنوان «مهران مدیری دیگر مثل گذشته نمی‌خنداند؟» نیز مطرح شده است. در این گزارش، تکرار شوخی‌ها، کندی روایت و وابستگی به خاطرات آثار قبلی از جمله دلایل واکنش‌های منفی عنوان شده‌اند.

 حتی فرزین محدث، بازیگر مجموعه، در گفت‌وگو با ایسنا درباره شباهت سبک سریال‌سازی مدیری به آثار حدود دو دهه قبل، پاسخ قطعی را به خود کارگردان ارجاع داده و احتمال تاثیر محدودیت‌ها و تغییر ذائقه مخاطب را مطرح کرده است. این اظهارنظر نشان می‌دهد مساله شباهت اثر تازه به آثار قدیمی صرفا یک بحث حاشیه‌ای در فضای مجازی نیست و در گفت‌وگوهای حرفه‌ای نیز مطرح شده است. نقدهای دیگر هم این موضوع بازگو می‌شود که مدیری در تولید اثری جذاب شکست خورده و در بازآفرینی موفقیت گذشته با چالشی جدی مواجه شده است. سال افول سروش صحت …