به باور بسیاری از نظریه پردازان اکنون جهان از دوران گذار خارج شده و وارد دوران تثبیت بر اساس دو محور امریکا و چین شده است. در نقطه مقابل برخی دیگر از تحلیلگران معتقدند جهان هنوز در دوران گذار قرار دارد و وارد نظم جدیدی نشده است. گذار از نظم بین المللی پیشین به سمت یک نظم بین المللی ادامه خواهد داشت و شاید تا یک دهه آینده به مرحله تثبیت نرسد. با همه این اختلافات اما اجماعی نسبی وجود دارد که لحظۀ تکقطبی به پایان رسیده است و اکنون جهان در دوران دو محوری چین و امریکا به سر میبرد. بنابراین ما از آن دوران تکقطبی فاصله گرفتیم و در این دوران گذار فرصتهایی را برای کشورهای گوناگون و قدرتهای منطقهای فراهم می کند. صورتبندی نظم جدید بر پایه قدرت چین و امریکا بر اساس قطبیت نیست چرا که چین هماورد ایدئولوژیک برای امریکا محسوب نمیشود و از آن مهمتر چین بر اساس قواعد نظام سرمایهداری عمل میکند. بر این اساس نظم جدید نظم دو محوری است که ابتناء آن بر رقابت، همکاری و تقابل محدود و حوزه ای میان امریکا و چین قرار دارد.
مروری بر اسناد امنیت ملی در امریکا هم نشان میدهد، قطب نمای سیاست خارجی آمریکا نیز بر روی «چین» به عنوان «مهمترین رقیب و تهدید» برای امنیت این کشور تنظیم شده است. در آمریکا بین دموکرات ها، جمهوری خواهان و البته اندیشکده های این کشور نوعی اجماع وجود دارد که چین مهمترین تهدید وجودی برای این کشور در دهه های آینده خواهد بود. نگرانی ها در واشنگتن بی دلیل نیست چرا که چین تمامی ظرفیت ها و ابزارهای لازم را برای تبدیل شدن به یک قدرت هژمون جهانی داراست. سرزمین وسیع، جمعیت زیاد، تاریخ چندهزار ساله، قدرت نظامی و به طور ویژه اقتصاد رو به رشد و ذخایر ارزی بیش از ۳.۲ تریلیون دلاری به چینی ها این امکان و قابلیت را می دهد که گوشه چشمی به جایگاه راس هرم توزیع قدرت جهانی داشته باشند و البته این منطق قدرت است که میل به گسترش و تحمیل اراده خود دارد. …


دانلود از کافه بازار
















































































































![[جواد رسولی] توران خانم سرو کهنسال فرهنگ](/news/u/2026-11-21/ettelaat-jaz0o.jpg)
![[شجاعالدین ابراهیمی] صدای زخمی مفصلهای تکهتکهشده](/news/u/2026-11-21/ettelaat-t42x7.jpg)














































