چهره دیگر مدارس تهران که ناخوشایند است!

هفت صبح، مرتضی مهدی‌زاده|  کوله‌پشتی‌های رنگارنگ روی شانه‌های کوچکشان تاب می‌خورد و قدم‌های کوتاهشان یکی‌یکی آنها را به نمازخانه می‌رساند. کلاس‌اولی‌ها گوشه‌ای از فرش را پیدا می‌کنند، کوله‌ها را کنار دستشان می‌گذارند و دفتر و مدادهایشان را بیرون می‌آورند. پاهای کوچکشان روی فرش جمع شده و چشم‌های کنجکاوشان به معلم دوخته شده است.

 

زنگ کلاس به صدا درآمده، اما اینجا نه ردیفی از نیمکت‌ها دیده می‌شود و نه میزی که بچه‌ها پشت آن بنشینند و مشق بنویسند. نمازخانه حالا کلاس درس آنهاست. جایی که باید نخستین الفباها و مشق‌هایشان را روی فرش یاد بگیرند. آنها هنوز در آغاز راه سوادآموزی‌اند، اما پیش از آنکه نوشتن و خواندن را یاد بگیرند، با کمبود ابتدایی‌ترین امکان یک کلاس درس روبه‌رو شده‌اند. یک نیمکت ساده برای نشستن.

 

این تصویر شاید در نگاه اول باورنکردنی به نظر برسد اما، به گفته برخی معلمان و کارشناسان آموزشی، هنوز در تعدادی از مدارس مناطق حاشیه‌ای اطراف تهران، کلاس‌هایی وجود دارد که دانش‌آموزانشان به دلیل کمبود نیمکت، ناچارند روی زمین بنشینند و درس بخوانند. کمبود یکی از ابتدایی‌ترین امکانات مدرسه، مسئله‌ای است که در میان بحث‌های مربوط به عدالت آموزشی کمتر به چشم می‌آید. اما برای کودکی که با شوق راهی مدرسه شده تا خواندن و نوشتن را یاد بگیرد، نشستن چندساعته روی زمین چیزی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت.

  کمبود، پشت دیوارهای مدرسه

کمبود امکانات آموزشی، مسئله‌ای نیست که فقط به ساخت مدرسه و تامین کلاس درس محدود شود. گاهی دانش‌آموزان در مدرسه حضور دارند، معلم سر کلاس است و زنگ درس هم به صدا درآمده، اما ابتدایی‌ترین وسایل برای یادگیری در اختیارشان نیست. از نیمکت و میز گرفته تا تجهیزات کمک‌آموزشی و امکاناتی که یک کلاس را به محیطی مناسب برای درس خواندن تبدیل می‌کند.

 

برای پیدا کردن چنین مدارسی کافی است کمی در بین والدین دانش آموان مناطق شهرهای پیرامونی تهران پرس و جو کنید. نمونه‌ای از آن مدرسه‌ «ز» در فاز ۸ پردیس است که در کلاس دختران ریزنقش کلاس‌اولی آن خبری از نیمکت و میز نیست. بچه‌ها کنار هم روی فرش نشسته‌اند.

  …