آبادان واقعا شهر اولینهاست و یکی دو تا شهر هستند اسمشان را نمیآورم که خیلی دوست دارند مثلا بگویند فلان چیز اول در شهر ما بود. افتخاری نیست ها یا تاج پادشاهی برای این به کسی نمیدهند اما سعی نکنید ادای ارجینالها را دربیاورید. (خب این کری نامحسوس بود برای آنها). دیگر به لقب دیگر آبادان «شهر سینماها» با 15سینمای فعال اشاره نکنم؛ القصه... یکدفعه یاد پدر گلف ایران افتادم. مردی از دیار آبادان. مردی محجوب، کمحرف و دوست داشتنی که هیچ وقت به تعریف از خود نپرداخت. زمانی که حتی در اکثر شهرهای بزرگ ایران فوتبال هم بازی نمیکردند، آبادانیها گلف بازی میکردند. مثلا عکسهایی از پدربزرگم دارم که مشغول بازی گلف و بیلیارد بود حتی.
از قدیر کریمنژاد چه میدانیم؟
متولد ۱۳۰۵ در آبادان بود. او از کودکی به همراه پدرش در زمین گلف آبادان گف بازی میکرد. قدیر کریمنژاد معروف به ساکی، برای گلف ایران فقط یک قهرمان نبود؛ مردی که از 16سالگیاش برای این رشته، معلم و ستون بود. در روزگاری که گلف با هویت انگلیسی به آبادان آمده بود، با استعدادی که داشت به بریتانیا تحمیل میشد و بعد از آن بیستونهم اسفند معروف، قدیر جاپای مصدق گذاشت و گلف را هم مثل نفت، ایرانی کرد. در روزهایی که خبری از گرفتن سلفی و فضای مجازی و لایک نبود، قدیر بدون آنکه سینهای را به غرور پهن کند، عصرها بعد از کارگریاش در در اداره حملونقل پالایشگاه، به زمینهای خاکی آبادان نزدیکی فلکه فرودگاه و باشگاه اسبدوانی میرفت تا از همانجا قهرمان جهان شود.
شاهینشهر دوستداشتنی
هیولای جنگ هشتساله به کاپها و مدالهای قدیر رحم نکرد اما او توقف هم نکرد؛ گلف را در اصفهان دوباره به دنیا آورد و با آمادهسازی زمین شاهینشهر، نقش احیاگرانهاش را در روزگار جنگزدگی هم ثبت کرد؛ … …

بازار













































































































































![[شجاعالدین ابراهیمی] وجدانهای گندآگند، اعتقادات گیجآگیج](/news/u/2026-11-09/ettelaat-hh240.jpg)



















