بازار
مذاکره امروز؛ هزینه ایستادگی دیروز؟ یک تناقض را نمی‌شود با سکوت حل کرد.
امروز بخشی از اصلاح‌طلبان، مذاکره و تفاهم با آمریکا را نه‌تنها ممکن، بلکه راهی برای خروج از بحران می‌دانند. در دیدار اخیر فعالان اصلاح‌طلب با پزشکیان، حتی بحث بر سر احیای تفاهم‌نامه و استفاده از گفت‌وگو برای پایان بحران بود.
بسیار خوب؛ اما اگر مذاکره امروز «عقلانیت» است، چرا مصالحه سیاسی دیروز این‌قدر بی‌ارزش بود؟
برگردیم به ۱۳۸۸.
میرحسین موسوی پس از حدود دو دهه دوری از فعالیت سیاسی وارد میدان شد و بر مواضع خود ایستاد. می‌توان برای آن ایستادگی دلایل و توجیهات سیاسی آورد؛ اما یک سؤال هنوز بی‌پاسخ مانده است:
آیا موسوی نمی‌توانست با واگذاری بخشی از مطالبات و رسیدن به یک مصالحه سیاسی، به جای آنکه سرمایه اصلاحات را وارد یک بن‌بست طولانی کند، به شکل‌گیری یک اپوزیسیون قدرتمند، منسجم و ریشه‌دار در داخل کشور کمک کند؟
این سؤال درباره درست یا غلط بودن اصل اعتراض سال ۱۳۸۸ نیست. بحث بر سر هزینه یک سیاست بدون مصالحه است.
سیاست فقط هنر ایستادن نیست؛ گاهی هنرِ عقب‌نشینی محدود برای حفظ امکان پیشروی بزرگ‌تر است.
تحریم‌ها را ببینید. وقتی مذاکره کنار گذاشته می‌شود و فشار خارجی ادامه پیدا می‌کند، هزینه آن فقط متوجه حکومت نیست؛ اقتصاد و زندگی مردم هم هزینه میدهد. در سیاست داخلی نیز می‌توان همین منطق را بررسی کرد: اگر راه مصالحه بسته شود، ممکن است هزینه آن را نه فقط یک فرد، بلکه یک جریان سیاسی برای سال‌ها بپردازد.
و شاید بخشی از سرنوشت اصلاحات در سال‌های بعد را بتوان از همین زاویه خواند.
جریانی که می‌توانست پس از ۱۳۸۸ با حفظ بخشی از ظرفیت سیاسی خود به یک نیروی مستقل، قدرتمند و اثرگذار تبدیل شود، در سال‌های بعد برای بازگشت به … …
