بازار
آب باید در جایی ذخیره شود، از مسیر مناسبی عبور کند، تصفیه شود، به شبکه برسد و در زمان نیاز در دسترس مصرف‌کننده قرار گیرد. در غیر این صورت، رودخانه‌ای که امروز خروشان است، ممکن است چند ماه بعد هیچ نقشی در تأمین آب شرب همان منطقه نداشته باشد. در تازه‌ترین اظهارات مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری لرستان نیز همین فاصله آشکار است. شیرزاد نجفی گفته است استان سالانه حدود ۱۲ میلیارد مترمکعب روان‌آب دارد، در حالی که حجم ذخیره آب در سدهای استان حدود ۲۰۰ میلیون مترمکعب است. او از طرح‌های آبخیزداری و آبخوان‌داری برای مدیریت این روان‌آب‌ها سخن گفته است. این دو عدد در کنار هم، تصویری روشن از مسأله لرستان می‌سازند: آب بسیار بیشتر از ظرفیت ذخیره و مدیریت آن، در حرکت است.
رودخانه‌هایی که می‌روند
لرستان در محدوده دو حوضه آبریز دز و کرخه قرار دارد و بخش قابل‌توجهی از آب آن در نهایت راه خود را به سوی پایین‌دست پیدا می‌کند. استاندار لرستان نیز پیش‌تر گفته بود استان در شرایط عادی حدود ۱۲.۵ میلیارد مترمکعب آب ورودی و تولیدی در این دو حوضه دارد، اما مجموعه تخصیص آب استان حدود یک میلیارد و ۶۷ میلیون مترمکعب است. به بیان ساده‌تر، فاصله میان آبی که در جغرافیای لرستان جاری می‌شود و آبی که استان امکان برنامه‌ریزی و بهره‌برداری از آن را دارد، بسیار زیاد است. اما مشکل فقط میزان تخصیص نیست. زیرساخت نیز در این معادله سهم بزرگی دارد. حجم مخازن سدهای ساخته شده لرستان حدود ۲۰۰ تا ۲۰۸ میلیون مترمکعب اعلام شده، رقمی که در برابر حجم روان‌آب سالانه استان بسیار کوچک است. حتی سدهای در حال ساخت نیز هنوز نمی‌توانند این شکاف را پر کنند. در بسیاری از نقاط، مشکل این نیست که آب هرگز وجود ندارد، مشکل این است که آب در لحظه‌ای که باید، در جایی که باید و به اندازه‌ای که باید وجود ندارد.
آب هست، اما نه در لوله …
