وقتی قیمت تغییر می‌کند، مردم خود را با آن وفق می‌دهند. راه‌های زیادی برای این سازگاری وجود دارد. مدل استاندارد فرض می‌کند که سازگاری صرفا از طریق خریدن یا فروختن مقدار کمتر یا بیشتر صورت می‌گیرد؛ یعنی تنها کمیت تغییر می‌کند. اما افراد می‌توانند کیفیت را نیز تغییر دهند، بیشتر منتظر بمانند، یا ترکیب‌های متفاوتی از کالاها و خدمات خریداری کنند. نیمی از نظریه قیمت در واقع به این پرسش مربوط می‌شود که وقتی قیمت‌ها تغییر میکنند، چه چیزهای دیگری می‌توانند تغییر کنند.
نسبت قیمت یک محصول به هزینه نهایی آن را در نظر بگیرید و آن را معیاری برای قدرت بازار بدانید. اما تفسیر این نسبت مستلزم آن است که زمان مشتری را نیز در نظر بگیریم، نه فقط هزینه‌های بنگاه را. مقاله‌ای که با همکاری توماس فلان و نیک پرت‌نار نوشته‌ام و اخیرا در Journal of Economic Theory منتشر شده است، بررسی می‌کند که زمان چگونه هم بر حاشیه سود بنگاه‌ها و هم بر انگیزه آنها برای ایجاد محصولات جدید تاثیر می‌گذارد. استخراج تقاضا از «تجربه‌ها»
بینش گری بکر این بود که خانوارها را تولیدکنندگان تجربه‌هایی بدانیم که خواهان آنها هستند. چیزی که خریداری می‌کنید، مثلا یک بلیت تئاتر، یکی از نهاده‌های تابع تولید خانوار است. شما آن را با زمان خود ترکیب می‌کنید تا چیزی را تولید کنید که در نهایت برایتان اهمیت دارد: مثلا یک شب تماشای نمایش.
می‌توان بلیت تئاتر را مانند یک ماده اولیه و تابع تولید را مانند یک دستور پخت در نظر گرفت؛ همان‌طور که پیش‌تر نیز درباره آن نوشته‌ایم. با این چارچوب، تقاضا برای بلیت تئاتر یک تقاضای مشتق‌شده است؛ درست مانند تقاضای یک بنگاه برای نیروی کار که از آنچه می‌تواند تولید کند، ناشی می‌شود. می‌توان این تقاضا را به دو بخش تجزیه کرد: اثر مقیاس و اثر جانشینی.
اگر قیمت ماده اولیه را افزایش دهید، فعالیت کمتری انجام می‌دهید. این همان اثر مقیاس است. اما اگر دستور تولید اجازه دهد، در هر واحد از محصولی که تولید می‌کنید، از ماده اولیه کمتری نیز استفاده می‌کنید و در مقابل، زمان بیشتری از خودتان صرف هر واحد می‌کنید. این همان اثر جانشینی است. …
دانلود از کافه بازار
