بازار
سجاد رحیمی مدیسه- گروه تعاملی
در هر جامعه‌ای، بخشی از سرمایه ملی در دانشگاه‌ها، آزمایشگاه‌ها و مراکز پژوهشی شکل می‌گیرد؛ اما تمام سرمایه فکری یک کشور در این مراکز خلاصه نمی‌شود. بخشی از این سرمایه در ذهن نویسندگانی است که مسائل جامعه را می‌شناسند، در تجربه مدیرانی است که سال‌ها با دشواری‌های کسب‌وکار دست‌وپنجه نرم کرده‌اند، در توان تحلیلگرانی است که می‌توانند میان اطلاعات پراکنده ارتباط برقرار کنند و در وجود متخصصانی است که شاید هیچ‌گاه فرصت حضور در جایگاه متناسب با توانایی‌های خود را پیدا نکرده‌اند.
پرسش مهم این است که نظام اداری و مدیریتی کشور تا چه اندازه توانایی شناسایی و به‌کارگیری این سرمایه انسانی را دارد؟ در پیام چهارم آبان ۱۴۰۵ رهبری خطاب به نخبگان و مدال‌آوران علمی و ورزشی، بر ضرورت استفاده از ظرفیت نخبگان در حل مسائل واقعی کشور، میدان دادن به خلاقیت و نوآوری، تقویت ارتباط دانش با صنعت و بهره‌گیری از توان فکری نخبگان در سطوح طرح‌ریزی و سیاست‌گذاری تأکید شده است. این نگاه، زمینه طرح یک پرسش اساسی را فراهم می‌کند: آیا سازوکارهای اداری و مدیریتی ما نیز به اندازه‌ای که از نخبگی سخن می‌گویند، برای شناسایی و به‌کارگیری آن آمادگی دارند؟!. نخبگی را نمی‌توان صرفاً با تعداد مدارک تحصیلی، عناوین دانشگاهی یا رتبه‌های علمی سنجید. … …
