بزرگداشت او تنها فرصتی برای ادای احترام به سالها حضور در صحنه و مقابل دوربین نیست، بلکه مجالی است برای بازخوانی ویژگیهای بازیگری که با صداقت، مهارت، صمیمیت و عشق به حرفه خود، در حافظه هنری چند نسل از مخاطبان جای گرفته است.
بعضی بازیگران را نه فقط با نقشهایی که ایفا کردهاند، بلکه با حسی که از خود در ذهن مخاطب بهجا گذاشتهاند، به یاد میآوریم. خسرو احمدی از جمله همین هنرمندان است. بازیگری که در طول سالهای فعالیت حرفهای خود، بیهیاهو و به دور از جلوهفروشی، جایگاهی قابل احترام در تئاتر، سینما و تلویزیون ایران به دست آورده است.
او از آن دسته هنرمندانی است که حضورش بر صحنه و مقابل دوربین، بیش از آنکه متکی بر نمایش تواناییهای فردی باشد، بر شناخت شخصیت، صداقت در اجرا و ارتباط زنده با مخاطب استوار است.
جایگاه حرفهای خسرو احمدی را نمیتوان صرفاً با تعداد آثار یا نقشهایی که در کارنامه دارد سنجید. اهمیت او در نوع مواجههاش با بازیگری و نگاهی است که به این حرفه دارد.
بازیگری برای او صرفاً یک شغل یا موقعیت برای دیدهشدن نیست، عرصهای است برای زندگیکردن در قالب شخصیتهای گوناگون و برقراری ارتباطی صادقانه با تماشاگر. همین ویژگی است که به نقشهای او رنگوبویی انسانی میبخشد و باعث میشود مخاطب با شخصیتهایی که جان میدهد، ارتباط برقرار کند.
یکی از مهمترین ویژگیهای احمدی، توانایی او در برقراری تعادل میان طنز و واقعیت است. او از بازیگرانی است که میتواند بدون اغراق و تصنع، موقعیتهای کمیک خلق کند و در عین حال، از مرزهای شخصیتپردازی عبور نکند.
طنز در بازی او اغلب از دل موقعیت و رفتار شخصیت بیرون میآید، نه از تلاش آشکار برای خنداندن مخاطب. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































