هم اکنون ۱۱ میلیون سالمند در ایران زندگی می کنند که بخش بزرگی از آنان، بدونِ کمترین چتر حمایتی در طوفان تورم رها شده اند. آمارهای رسمی سازمان بهزیستی از عبور جمعیت سالمندان از مرز ۳۳ درصد تا سال ۱۴۳۰ خبر می دهد، اما آنچه از این اعداد سرد ریاضی نگران کننده تر است، خلاء مطلق برنامه ریزی برای این جمعیت میلیونی است.
دولت ها تا به امروز تنها به بازی با آمار مشغول بوده اند و دریغ از یک استراتژی عملیاتی که بتواند در حوزه سلامت، اقتصاد و بسترسازی شهری، از فروپاشی کیفیت زندگی نسل گذشته جلوگیری کند.
سالمندی در ایران به طرز دردناکی با فقر گره خورده است. داده های میدانی نشان می دهد که از سن ۷۰ سالگی به بعد، هفتاد درصد افراد با سقوط آزاد درآمدهای خود مواجه می شوند. این یعنی بخش عظیمی از جمعیتِ سالمند کشور در حالی که بیش از هر زمان دیگری به خدمات درمانی و تغذیه مناسب نیاز دارند، با کاهش قدرت خرید و حذف کاملِ امنیت مالی روبرو می شوند.
مستمری های ناکافی و تورم لجام گسیخته که جیب سالمندان را در همانِ ماهِ اولِ دریافتِ حقوق خالی می کند، نشان می دهد که سیاستِ رفاهیِ کشور عملاً در برابرِ بحرانِ سالمندی شکست خورده است. سالمندِ ایرانی پس از ده ها سال کار و تلاش، اکنون در دورانِ فرسودگیِ جسمی، به جایِ بهره مندی از آرامش، درگیرِ جنگِ بقا شده است. شهرهایی که برای سالمندان ساخته نشده اند …

بازار




































































































































