بازار
سینا حسینی/ جودو به‌عنوان یکی از رشته‌های باسابقه المپیکی و جوجیتسو به‌واسطه ظرفیت‌های رقابتی و مدال‌آوری خود، می‌توانند در برنامه توسعه ورزش قهرمانی کشورها نقش مهمی داشته باشند. ووشو نیز با توجه به تنوع بخش‌های رقابتی و جایگاه تثبیت شده خود در بازی‌های آسیایی، فرصت مناسبی برای افزایش تعداد مدال‌ها فراهم می‌کند.
با وجود چنین ظرفیتی، عملکرد رشته‌های رزمی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا نتوانست انتظارات را برآورده کند. ووشو در مقایسه با جودو و جوجیتسو سهم بیشتری در جدول مدال‌ها داشت، اما این تفاوت به معنای رضایتبخش بودن عملکرد کلی این مجموعه نیست. انتظار می‌رود رشته‌هایی که از ظرفیت مدال‌آوری مناسبی برخوردارند، در میدان بزرگی مانند بازی‌های آسیایی حضوری فراتر از مشارکت صرف داشته باشند و بتوانند نتیجه سرمایه‌گذاری‌های انجام شده را به مدال تبدیل کنند.
اولین مسأله در ارزیابی این رشته‌ها، فاصله میان ظرفیت بالقوه و خروجی واقعی آنهاست. برخورداری از اوزان متعدد و امکان کسب چند مدال، به تنهایی موفقیت نمی‌آورد. آنچه نتیجه را تعیین می‌کند، کیفیت برنامه‌ریزی، سطح رقابت‌های داخلی، تجربه بین‌المللی ورزشکاران، دانش فنی مربیان و میزان آمادگی برای مواجهه با حریفان قدرتمند است. اگر این عوامل به صورت هماهنگ و یکنواخت پیش نروند، حتی رشته‌های پرمدال نیز نمی‌توانند جایگاه شایسته‌ای در جدول نهایی داشته باشند.
در جودو، تقویت پشتوانه‌های جوان، افزایش حضور در تورنمنت‌های معتبر و ارتقای دانش فنی مربیان باید در اولویت قرار گیرد. این رشته به دلیل سرعت بالای مبارزات، پیچیدگی‌های تاکتیکی و حساسیت بالای تصمیم‌گیری، به تجربه مستمر در مسابقات سطح بالا نیاز دارد. نمی‌توان انتظار داشت ورزشکاری که فرصت کافی برای رویارویی با حریفان قدرتمند نداشته است، در مهم‌ترین رقابت قاره‌ای عملکردی باثبات ارائه دهد. توسعه رده‌های پایه و ایجاد مسیر روشن برای انتقال استعدادها به تیم بزرگسالان نیز باید از برنامه‌های اصلی فدراسیون باشد.
… …
