هوای شیراز بوی بهار نارنج می‌داد و حیاط حافظیه مثل همیشه پر از قدم‌های آرام و صداهای آهسته بود. سنگ‌های سپید زیر پا می‌درخشیدند و نسیم ملایمی از میان درختان می‌گذشت. در چنین لحظه‌هایی، آدم احساس می‌کند شعر در هوا جریان دارد؛ گویی هر برگ درخت و هر سنگ، مصرعی از غزل‌های حافظ را زمزمه [ ]