بازار
طوری که اگر همین بیت «گوشِ تو دو دادند و زبان تو یکی / یعنی که دو بشنو و یکی بیش مگو» را سرلوحه گفت‌وگوهای روزمره‌مان قرار دهیم، شاید کمتر پیش بیاید که کسی از غصه‌ای برایمان بگوید و ما پیش از شنیدن تمام حرف‌هایش، با جملات کلیشه‌ای مثل «خدا بزرگه» و «همه‌چیز درست می‌شه»، بزنیم توی برجک طرف و از حرف زدن به کلی پشیمانش کنیم! مثبت‌اندیشی سمی
قدیم‌تر برای روز مبادا یک استراتژی فرار مشخص داشتم. هر وقت زندگی در برابرم قد علم می‌کرد و شاخ‌وشانه می‌کشید، مستقیم شال و کلاه می‌کردم و می‌رفتم خانه مامان‌بزرگ تا طومار مصیبت‌های عالم را پهن کنم وسط. مامان‌بزرگ هم با همان جملات همیشگی «دخترم، هنوز که چیزی نشده» یا «خدا رو چه دیدی، حتماً حکمتی توش بوده!» به دادم می‌رسید.
انصافاً اوایلش دُز آرام‌بخشش بالا بود، اما از یک جایی به بعد، این مدل دلداری دادن نه‌تنها دردی را دوا نمی‌کرد؛ بلکه دقیقاً خودش می‌شد نمک روی زخم! البته می‌دانستم مامان‌بزرگ نیتش خیر است و صلاحم را می‌خواهد، اما خب، نتیجه حرف‌هایش درست برعکس چیزی بود که نیاز داشتم.
طفلک بعد از اینکه می‌دید هی آشفته‌تر می‌شوم، با همان لحن مادرانه می‌گفت: «ننه، مگه جز دلداری دادن چه کار می‌تونم بکنم؟» این اخلاق مامان‌بزرگ، الان تبدیل شده به یکی از ضعف‌های بزرگ روابط امروزی و ظاهراً خیلی راحت می‌تواند گفت‌وگو را با سرعت گریز از مرکز به بن‌بست بکشاند.
نه لزوماً چون از بیخ غلط‌اند؛ بلکه چون پیش از اینکه فرصتی برای شنیدن بدهند، مثل یک لحاف سنگین روی احساسات طرف مقابل پهن می‌شوند و خفه‌اش میکنند. عصر ایران می‌نویسد چاره این کار بالابردن سواد ارتباطی است.
ما مشکلمان این است که موقع گفت‌وگو، به‌جای آنکه واقعاً گوش بدهیم، در ذهنمان مشغول چیدن پاسخ‌های بعدی هستیم. چیزی که روان‌شناس‌ها به آن می‌گویند … …
