در این سالهای بعد از پیروزی انقلاب، تقریباً غیر از چند مورد که استثناء بود، عموماً سالهای مختلف در سطح ریاستجمهوری و مقامات کشور در اجلاس سالانه سازمان ملل شرکت کردهاند.
در اجلاس و خود سازمان ملل متأسفانه آن بنیه، توان، اختیارات و تفوقی که باید بر مسائل سیاسی جهان داشته باشد کم شده است و توان خودش را از دست داده است. امروز این نهاد بیشتر یک نماد است.
محفلی بینالمللی است که میشود تبادل فکر کرد، میشود حرفها را زد. یک تریبون است. میشود اعلام مواضع کرد و یک نقطه وصلی هست که به هر حال رؤسای کشورها با وجود اختلافات عمیق و زیادی که با هم دارند در یک محیط فیزیکیای با یک دیگر جمع میشوند و همدیگر را میبینند، گاهی هم فرصتهایی به وجود میآید.
در این بحثی نیست و خیلی اتفاقات هم در حاشیه همین دیدارها که در مجمع عمومی سازمان ملل بوده است در گذشته بین کشورها رخ داده بود و سرنوشتساز هم بودند با همین ملاقاتها و تصمیماتی که گرفته شد اتفاقاتی در جهان رخ داد. …
