فاطمه نانی‌زاد، شاعر و مدیر اجراییِ دفتر ادبیات و هنرِ نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه تهران، از جمله پیشگامانِ این حرکت است. او که بیش از دو دهه سابقه فعالیت حرفه‌ای در حوزه شعر دارد، اکنون مسئولیتِ ساماندهیِ بیش از ۱۱۰ شاعر را در میادینِ اصلیِ شهر بر عهده دارد. نانی‌زاد در گفتگوی پیشِ‌رو، از چالش‌های مدیریتِ این جریانِ خودجوش، هزینه‌های فردی و اجتماعیِ شاعران، نقشِ بی‌بدیلِ زنان در بزنگاه‌های تاریخی و همچنین تجربه‌ی زیستۀ خود در «دوران جنگ» می‌گوید. او معتقد است حضورِ شاعران در میادین، فراتر از یک فعالیتِ ادبی، ادایِ دینی است به آرمان‌های «رهبر شهید» که با عشق به وطن و ولایت‌پذیری عجین شده است. مشروح این گفتگو را در ادامه می‌خوانید:
* شعر گفتن را از چه زمانی آغاز کردید؟
این علاقه به دوران کودکی من برمی‌گردد؛ از سنین دبستان. به دلیل علاقه شخصی، کتاب‌های منظوم را بیش از کتاب‌های منثور دوست داشتم و با طبع آزمایی یواش‌یواش خودم را در این فعالیت مستقر دیدم.
* چه شد که این اتفاقِ «شعرخوانی در میادین» شکل گرفت؟
از لحظه ای که خبر شهادت آقا منتشر شد. پیش از آن، در ۲۲ بهمن ۱۴۰۳، پیش از نطق رئیس‌جمهور در میدان آزادی، توفیق شعرخوانی داشتم. این اتفاق تا پیش از آن سابقه نداشت و بانوی دیگری در مراسمی به این رسمیت شعر نخوانده بود. آنجا بود که متوجه شدم اقتضائات شعرخوانی در میادین با محافل و مجالس ادبی کاملاً متفاوت است. پیش از آن یک ذهنیی داشتم نسبت به اینجور برنامه ها، ولی آنجا وقتی با این برنامه مواجه شدم اقتضائاتش را درک کردم. …
دانلود از کافه بازار
