کامیار عابدی: درودیان در دوره نخست شاعر ادیب و در دوره دوم ادیب شاعر بود
کامیار عابدی -نویسنده و پژوهشگر ادبی- در ابتدای سخنان خود به بررسی جایگاه ولیالله درودیان در جریان شعر معاصر پرداخت و گفت: زندهیاد ولیالله درودیان واقعاً یکی از ادیبان و پژوهشگران پرتوان و پیگیر حوزه ادبیات کهن و بهویژه بخشهایی از ادبیات معاصر بود و در طول نیمقرن اخیر سهم بسزایی در پیشبرد پژوهشهای ادبی داشت.
او با اشاره به تحولات شعر فارسی در دهههای ۱۳۲۰ و ۱۳۳۰، از ظهور جریانهای تازه شعری و فعالیت شاعرانی، چون نادر نادرپور، احمد شاملو و مهدی اخوان ثالث سخن گفت.
عابدی با اشاره به تحولات دهه ۱۳۴۰ و شکلگیری جریانهای نوگرایانه در شعر فارسی توضیح داد که در همان دوره، در کنار جریانهای پیشرو و موج نو، گرایش دیگری نیز به بازگشت به سنتهای شعری و غزل شکل گرفت. این جریان تا حدی در واکنش به برخی افراطها در نوگرایی و همچنین در ارتباط با بحثهای اجتماعی و فرهنگی درباره غربگرایی و سنتهای ادبی قابل بررسی بود.
عابدی در ادامه به شاعرانی اشاره کرد که در این فضای ادبی فعالیت میکردند و در جریان تحول غزل معاصر نقش داشتند. او جایگاه ولیالله درودیان را نیز در ارتباط با همین جریان بررسی کرد و گفت که درودیان از همان سالهای نخست فعالیت ادبی، هم در حوزه شعر و هم در زمینه پژوهش فعالیت داشت.
به گفته این پژوهشگر، درودیان در آغاز بیشتر بهعنوان شاعر شناخته میشد، اما با گذشت زمان، فعالیتهای پژوهشیاش گسترش پیدا کرد. عابدی در توصیف این تغییر گفت: ولیالله درودیان یک شاعر ادیب بود، اما در دوره دوم تبدیل شد به یک ادیب شاعر!
او با اشاره به ارتباط درودیان با نادر نادرپور و تأثیرپذیری شعرهای نخستین او از این شاعر، توضیح داد که در آثار متأخر درودیان، تأثیر حافظ و شاعران کلاسیک پررنگتر شده بود. عابدی همچنین از دوستی نزدیک درودیان با نادر نادرپور و همکاری او در گردآوری سه مجموعه از اشعار نادرپور یاد کرد؛ مجموعههایی که در سال ۱۳۵۶ منتشر شدند و شعرهای این شاعر را از اواخر دهه ۱۳۳۰ تا آن زمان دربر میگرفتند. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































