گزارش تازه OECD نشان میدهد زندگی در شهرهای بزرگ لزوماً به معنای برخورداری از فرصتهای بیشتر نیست؛ چراکه دسترسی به شغل و درآمد بالاتر در بسیاری از موارد با افزایش هزینه مسکن، رفتوآمد، آلودگی و فشارهای اقلیمی همراه شده و شکاف میان شهرها و مناطق مختلف در حال عمیقتر شدن است.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش اکونگار به نقل از اقتصادنیوز؛ سالها، رشد شهرنشینی بهعنوان یکی از نشانههای توسعه اقتصادی شناخته میشد. شهرهای بزرگ محل تجمع سرمایه، دانشگاهها، شرکتها، نیروی کار متخصص و زیرساختهای اقتصادی بودند و طبیعی به نظر میرسید که هرچه جمعیت بیشتری به این مراکز جذب شود، فرصتهای بیشتری نیز ایجاد خواهد شد. اما تجربه سالهای اخیر نشان میدهد داستان توسعه شهری به این سادگی نیست. شهری که فرصت شغلی بیشتری ایجاد میکند، ممکن است همزمان به مکانی تبدیل شود که هزینه زندگی در آن، بخش بزرگی از درآمد ساکنان را میبلعد. در سوی دیگر، شهرهایی که هزینه مسکن پایینتری دارند، ممکن است از فرصتهای شغلی، خدمات درمانی، آموزشی و زیرساختهای لازم برای ماندگاری جمعیت محروم باشند.
گزارش «نگاهی به مناطق و شهرهای OECD در سال ۲۰۲۶» دقیقاً به همین تناقض میپردازد و نشان میدهد چرا برای فهم وضعیت اقتصادی کشورها، دیگر نمیتوان تنها به میانگینهای ملی تکیه کرد. از توزیع فرصت های اقتصادی تا مخاطرات اقتصادی
بر اساس گزارش OECD منتشرشده در ۴ نوامبر ۲۰۲۶ و با تطبیق یافتهها با دادهها و پژوهشهای ایران رشد اقتصادی در همه شهرها به یک اندازه اتفاق نمیافتد.
سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) در گزارش سال ۲۰۲۶ خود با عنوان «نگاهی به مناطق و شهرها» تصویری از تفاوتهای اقتصادی، اجتماعی، جمعیتی و زیستمحیطی مناطق مختلف کشورهای عضو و متقاضی عضویت این سازمان ارائه کرده است. این گزارش به جای تمرکز بر شاخصهای کلی کشورها، بررسی میکند که فرصتهای اقتصادی، اشتغال، بهرهوری، مسکن، فناوری و مخاطرات اقلیمی چگونه میان مناطق مختلف توزیع شدهاند.
یکی از مهمترین پیامهای گزارش این است که حتی مناطق همسایه نیز ممکن است با شرایط اقتصادی کاملاً متفاوتی روبهرو باشند. دسترسی به نیروی کار متخصص، سرمایه، بازار مصرف، زیرساخت و فناوری از جمله عواملی هستند که مسیر رشد اقتصادی مناطق را تعیین میکنند. …