مدیرعامل‌ها هنگام بحران چگونه تصمیم می‌گیرند؟

مدیریت بحران به معنای پیش‌بینی دقیق آینده نیست. وظیفه مدیر ساختن فرایندی است که سازمان بتواند با وجود ابهام، تصمیم بگیرد، اجرا کند و براساس اطلاعات تازه مسیر خود را اصلاح کند. مسئله اصلی را از نشانه‌های بحران جدا کنید

افت فروش، افزایش تماس مشتریان یا اختلال عملیات ممکن است نشانه بحران باشند، نه علت اصلی آن. واکنش مستقیم به نشانه‌ها بدون شناخت مسئله می‌تواند منابع سازمان را در جهت اشتباه مصرف کند.

در آغاز بحران باید مشخص شود: چه اتفاقی افتاده است؟ کدام بخش سازمان مستقیماً آسیب دیده؟ چه چیزی هنوز نمی‌دانیم؟ اگر هیچ اقدامی نکنیم، بدترین پیامد کوتاه‌مدت چیست؟ کدام تصمیم اکنون برگشت‌پذیر و کدام تصمیم غیرقابل‌بازگشت است؟

صورت‌بندی درست مسئله، تصمیم‌های بعدی را شفاف‌تر می‌کند. همه تصمیم‌ها اهمیت یکسان ندارند

در بحران، تیم مدیریت ممکن است ده‌ها مسئله هم‌زمان روی میز داشته باشد. اگر مدیرعامل بخواهد همه را شخصاً حل کند، به‌سرعت به گلوگاه تبدیل می‌شود.

اولویت نخست معمولاً حفاظت از بقای شرکت، نقدینگی، ایمنی افراد، تداوم عملیات اصلی و اعتماد مشتریان است. موضوعات دیگر می‌توانند موقتاً به مدیران واحدها واگذار یا متوقف شوند.

تفکیک تصمیم‌های حیاتی از تصمیم‌های قابل‌تعویق، انرژی محدود تیم را حفظ می‌کند. سناریو بسازید، پیش‌بینی قطعی نکنید

وقتی محیط ناپایدار است، اتکا به یک پیش‌بینی واحد خطرناک خواهد بود. بهتر است مدیر چند سناریوی محدود و قابل‌فهم بسازد؛ مثلاً شرایط خوش‌بینانه، محتمل و بدبینانه.

برای هر سناریو باید محرک‌های مشخصی تعیین شود. اگر فروش از سطح معینی پایین‌تر رفت، چه اقدامی انجام می‌دهیم؟ اگر اختلال دو هفته ادامه یافت، کدام هزینه‌ها متوقف می‌شوند؟ اگر شرایط زودتر بهبود پیدا کرد، چگونه ظرفیت را بازمی‌گردانیم؟ …